ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΣΤΟΝ ΧΤΥΠΟ ΤΟΥ ΤΥΧΑΙΟΥ

Αγάπα και μην τα ονομάσεις.Μόνο αγάπα _Το ονόμασαν μοιραίο/λένε είναι της μοίρας και τυχαίο/τότε τυχερός εγώ/ έτυχε να πέσω στο εσένα/μ΄ένα σου χάδι//έτυχε να συναντήσω την υφή/ αγάπης/ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ΄/ έμεινα/νιώθω ακόμα τυχερός και πολύ πιο πάνω /είδα το γυμνό σου λάθος /και την γεμάτη/έντασης στιγμή/το ξέσπασμα σου/το βάφτισαν μοιραίο/της μοίρας και τυχαίο/εσύ δεν το ονόμασες ποτέ/τι είναι αυτό που σε γιατρεύει/να μείνει ως έχει/όνομα ο δρόμος αυτός ας μην έχει/κάτι θα βγάλει/πάντα κάπου βγάζει/μοιραία το μη ονομαστό

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΥΜΝΑ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΑ

Ο αέρας πλαγιάζει με τα σύννεφα σπρώχνοντας τα πιο πέρα από ότι μπορούσαν να φανταστούν. Η ορμή των κυμάτων αγγαλιάζει με ευλάβεια τους βράχους την ώρα της υπέρβασης. Ο γλυκός πόνος τα μαγνητίζει. Τότε γνωρίζουν. Το δέντρο δεν είναι δέντρο.Η θάλασσα δεν είναι θάλασσα.Ο ουρανός δεν είναι ουρανός.Οι βράχοι δεν είναι βράχοι.Τα κύματα δεν είναι κύματα. Τώρα δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Τίποτα εδώ δεν θα βρεις να ΄ναι ντυμένο,ούτε να σου κρύβεται. Όλα στην φύση είναι γυμνά εκτεθειμένα.

ΑΝΑΘΟΣ

δύο χέρια/κομμάτι ξύλου ΝΕΑ ΓΛΩΣΣΑ Μια πειραματική προσέγγιση με τα γράμματα.Ένα σοφό παιχνίδι με τις λέξεις. Κάτι προσωπικό. Έ να κάλεσμα στην συνείδηση του ΄Θέόύ. ΑΝΑΘΟΣ Λa presencia Αναθός επιμένει πως συντίκτη να συνθέτει- unidos σε ελεύθερο πεδίο αν los ultimos- αναθαρρημένο φως. ΑΓΑΘΟΣ Η παρουσία αγαθός επιμένει να μπορεί να συνθέτει ανόμοια- είμαστε μαζί σε ελεύθερο πεδίο αν κ τελευταίοι- αναθαρρημένο φως. ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΜΟΥ Επίπεδα της θλίψης μου ενσωματωμένα σε κομμάτι ξύλου. Λίγο νερό να δροσιστείς απ ΄ την ζέστη που σου προκαλεί ο πόνος μου. Μαζί πονάμε. Λογικά χαμένα την νύχτα απολεσθέντα και αμνησιακά στοιχεία νίκησαν ότι μόνο. Ότι έχεις παραμελήσει, ότι έχασες από μένα... πως γίνεται να περιγράψω αυτό που είμαι.

ARGENTINA PERFORMANCE

¿que te hace Feliz? chapas_la mujer indígena_el cielo_la tierra orijen foto:ensenada fotógrafa:natalia @reina dance https://youtu.be/GZF73V5Tb4I?si=35CKqXaWTjcioXEJ

03:39 noche

03:39 νύχτα η νύχτα με τα ιδια πεζά λογια. δωμάτιο Αργεντινής. Διαφορετικός και ίδιος κόσμος /οπως κοιμόταν Δεν ακούγεται τίποτα......ξύπνησε με όνειρο ...στην μεταφυσική εκπαιδευτική πραγματικότητα μέσα στο μεγάλο όνειρο .....οι άνθρωποι που ανέβηκαν ψηλά.....στο μικρό όνειρο...... Α_ στην αργεντινη έχει την αισθηση πως ο ουρανός κατεβαίνει πιο κάτω. Κοντα σου.Τον αισθάνεται 03:39 noche La noche con la misma prosa en letra. Habitación de Argentina. Mundo diferente y mismo /Mientras dormía No se oye nada... despertó con un sueño... en la realidad educativa metafísica, en el gran sueño ...la gente que trepó alto....la gente que se levanto al cielo..... en el pequeño sueño... A_ En Argentina, siente que el cielo desciende más bajo. Cerca de ti. Lo siente.

ΝΕΑ ΖΩΗ

ουρανός 9.11.2017 μικρό καρέ από το βίντεο κλιπ της συνείδησης των στέρεο νόβα έν ας ουρανός που ποτέ δεν κοιμάται _α.γ. συνεχίζουν να μας αγγίζουν όσοι έφυγαν μακριά κι ας μην έχουν χέρια\μα κάπου να βρίσκονται\έτσι το νιώθω\για όποιον συγγενή ή φίλο έκλαψες\ή όποιον αισθάνεσαι οικογένεια σου. Σ υνεχίζουν να μας γυρεύουν\κάπου στο μυαλό και στην καρδιά\και η σκέψη ότι κάποια μέρα θα του δεις.Θεία πότε θα μου ξαναπείς για τις ατελείωτες ιστορίες τις κηφισιάς και πόσα χρόνια ζει ένας ο πλάτανος;\ χαιρετισμούς στον πατέρα μου από κει ψηλά να δώσεις μέχρι να σας συναντήσουμε με αγάπη \όταν θα ξυπνήσουν τα κοιμητήρια της συνείδησης και του πνεύματος και δούμε την >| νέα ζωη* χωρίς τελείες κ τέλος * αυτό το κομμάτι άκουγα στην δεκαετία 90 καθώς έφτανα ξημερώματα στο λιμάνι του πειραιά (ερχόμενος από στρατιωτική άδεια ημερών) για το πρώτο τρένο απ ' το σταθμό για Αθήνα πατούσα το play στο walkman και η ζωή με μάγευε στο τελευταίο της βαγόνι/με αυτό το κομμάτι ...

____________ ____________ ___________ Ό λοι από την ίδια μεριά/ στην σιωπή μας έκδηλη η αγωνία του αύριο στάση λεωφορείου αγκαλιάζω με το μάτι μου τις πλάκες τσιμέντου την αδυναμία και την ποίηση συγχρόνως υπερπληθυσμός εισβάλει στα όργανα ακοής μου απέναντι ένας μεγάλος φοίνικας/ μια μικρή πλατεία έχει γίνει η στέγη των αστέγων στάση λεωφορείου άνθρωποι ηθοποιοί νομίζουν πως περιμένουν δεν γνωρίζουν πως παίζουν )ανεβαίνουμε σ ' ένα μονόπρακτο με πολλούς αποδέκτες εκδηλώνοντας την πράξη στην στάση ζωής ( ανεβαίνουμε σε λεωφορείο χωρίς αριθμό/μη γνώριμος προορισμός ο οδηγός άγνωστος κι απόκοσμος μοιάζει μόνο η μοναξιά μας θα τον αναγνωρίσει /- |σχ έ διο γραμμές και γράμ μα τα /-\.Γ.

ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

lumière dans ta peau/iaram κινούμενοι στο κενό , μακριά από μάζες και ηλεκτρομαγνητικά πεδία Π/ατήματα γυμνοί στα πέταλα της κέντρο της υπόστασης η πρ ώ τη γεύση έρωτα Ημέρα φωτός: 25.902.068.3 71.200 μέτρα αχνοφαίνονται γυμνοί στα πέταλα της λαμβάνουν υπόσταση ησαί πρώτα βήματα στην άγνωστη αίσθηση Λεπτό φωτός: 17.987.5 47.480 μέτρα / ήματα ας ύμνοι ης κέντρο υόασης ίαση ωμέγα- εύση ένωση εις άγνωστο έ χρόνος μηδέν