Σιωπής Μαρίας η πορεία/γεράκι που σκίζει τα απτά/ και φανερώνει/από που πηγάζουν τα βροντερά/και γιατί θαμνίζουν σε ύψος τα ταπεινά/μπορούν αν θέλουν στα ψηλά να φτάσουν/δεν μιλάς ποτέ/μόνο αν πρέπει/ξεχειλίζει χρυσαφένια ορμή απ΄τα σπλάχνα/σπονδή της ύλης/κνήμες του όλου/στήλες του ενός/φανερωθείτε
Ο αέρας πλαγιάζει με τα σύννεφα σπρώχνοντας τα πιο πέρα από ότι μπορούσαν να φανταστούν. Η ορμή των κυμάτων αγγαλιάζει με ευλάβεια τους βράχους την ώρα της υπέρβασης. Ο γλυκός πόνος τα μαγνητίζει. Τότε γνωρίζουν. Το δέντρο δεν είναι δέντρο.Η θάλασσα δεν είναι θάλασσα.Ο ουρανός δεν είναι ουρανός.Οι βράχοι δεν είναι βράχοι.Τα κύματα δεν είναι κύματα. Τώρα δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Τίποτα εδώ δεν θα βρεις να ΄ναι ντυμένο,ούτε να σου κρύβεται. Όλα στην φύση είναι γυμνά εκτεθειμένα.
