_|_

_______________________________________Θυμάμαι να ακουμπάνε πάνω μου τα γράμματα σου σαν χέρι...

_______________________________________μου διάβαζαν την μορφή σου

                                                                 Απ ΄το κέντρο του δωματίου απλωμένη στα πέρατα,μοιάζει  με  σένα η λεύκα.... 

......ένα πολύτιμο ύφασμα που αντιβαίνει τον χρόνο,

ένα πολύτιμο ύφασμα που δεν γέρασε στο παρελθόν.

Κοιτάω παγωμένος τους ακρογωνιαίους λίθους

που άφησαν  πίσω τους την τεράστια κληρονομιά,τα κερασμένα φυλλώματα σου.Έχω βρει τα σημεία του δωματίου-όπου κι αν κοιτάξω βρίσκομαι σε κάτι δικό σου- 

όμως δεν θρηνώ.

Κι ας ήταν κάποτε στην πρώτη μας φορά-πέφτοντας πάνω μου εσύ  εγώ άγγιξα  το χρυσό σου χέρι- το φως και το σκοτάδι μου να νιώσεις.

Εκεί σταυρώθηκαν οι ευχές μας

καθώς πάλευαν και χόρευαν μες στην καρδιά.

Δεν θα αφήσω κανένα γέννημα από ΄ κείνα να μου πάρει αυτό το κενό.

Όταν έρθουν όλα στην  ώρα τους  θα απελευθερωθούν απ ΄το λαιμό,

τον λόγο της ύπαρξης τους τα  μνήματα θα γνωρίσουν.

-

Τώρα όσα ξέρουν κρατιούνται μέσα κρυμμένα στα ακριβά σεντόνια -λυσσάνε μα δεν βγαίνουν-

ακουμπάω τα σιωπησμένα σου χείλη μα τίποτα πια.

Μόνο απ ΄ τα  χρυσά σου χέρια βρήκα την δίοδο να ακούσω.....

<.............θα πας στην εκκλησία,θα ντυθείς το λευκό φόρεμα,θα συγκλίνουν οι χρόνοι στις ματιές μας>

Ε                                             Σ_____το δικό σου δωμάτιο. .....στα δικά μας δωμάτια....όλα τα βάρη καθισμένα στην καρέκλα......... κι εμείς γονατισμένοι.

                                                   

                                                            στα λευκά φορέματα 

                                                            στους χαμένους κήπους

                                                            Emily Elizabeth Dickinson 10 Δεκεμβρίου 1830 -

                                                            >|Sanvean 

                                                                   ποίηση -φωτογραφία a.γ.