ΕΙΜΑΙ ΝΕΡΟ ΣΕ ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ένας αφαιρετικός ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΗΣ ύμνος-μέσα στο παρόν της ποίησης-στην Ανά(σ)ταση και στις μικρές μας γωνίες.α.γ.

μ.τετάρτη 24.4.2019

Το ηχόχρωμα της ολοκλήρωσης,αθέατο μας παρατηρεί.

σε μια μεγάλη Τετάρτη εμείς μέσα της μικροί.

Φαντάζομαι έναν υπόγειο κόσμο

που θα μπορώ να αγγίζω χωρίς χέρια  

τους χρόνους τα πρόσωπα τα γεγονότα.

Φαντάζομαι πως φέρνω την άνοιξη 

και  τις μέρες μου πίσω-

είμαι νερό σε ονειρική κατάσταση 

εσύ ένας χτύπος της καρδιάς που νοσταλγεί.

Γεννιόμαστε  πεθαίνουμε κάθε μέρα

αλλάζουμε ζωές και καταστάσεις-

όταν κοιτάμε πίσω

αντικρίζουμε το τίποτα που δεν ζήσαμε

ή που ζήσαμε από τόσο κοντά όσο και μακριά. 

περιγράφει μια μεγάλη τετάρτη 

Γεννήθηκαν μια μέρα παρόν και παρελθόν μαζί,

λουσμένα στο ανεβαστικό φως.

Ήρθαν και μας συνάντησαν

στην κυλιόμενη σκάλα  που μας οδηγούσε στην σκοτεινή αίθουσα προβολής και στην απόσταση που μας χωρίζει.

Είναι  μια απόκοσμη ένωση που δεν παρατηρήσαμε ούτε τότε ούτε  τώρα που σταματήσαμε να μετράμε τις μέρες που μας ένωναν. 

Παρόν και παρελθόν μαζί.Η αίθουσα ήταν άδεια.

Το φιλμ περιέγραφε την δυστυχία που έφερε την απελευθέρωση στην Μαγδαληνή.

Τώρα φαντάζουν όλα αλλιώς .

Είχε ήλιο.

Ήμασταν ευτυχισμένοι.

μ.τετάρτη 4.4.2018 Ο ήλιος μας έδωσε τις τελευταίες του ηλιαχτίδες .Κάναμε 7 ευχές και  φάγαμε όλοι μαζί κάνοντας σιωπή.Σ ΄ ένα άδειο πατάρι μας έδινες οδηγίες για το πως θα βρίσκαμε τον δρόμο για το σπίτι.Νόμιζα ότι γνώριζα. 

ΣΥΝΘΕΣΑΙΖΕΡ 0.1

μ.τετάρτη 24.4.2019

Ο ήλιος μας έδωσε τις τελευταίες του ακτίνες.Η λύτρωση γεννήθηκε την στιγμή που έσταξε το πρώτο της δάκρυ.Από την κοινωνία των πολλών απομακρυνθήκαμε- γίναμε φωτιά κρυμμένη στους πόλους-εκεί θα μας βρεις ζωντανούς να στεκόμαστε πάνω  στα δικά του βήματα.