Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

ένα παιδί σου γράφει.Niño)Κύλισε μέχρι κάτω

η μαύρη τυφλή πέτρα του βουνού

να βρει το ταίρι της ζητούσε.

Να χάθηκε στην θάλασσα

που δεν είχε ποτέ της δει

και πως θα την έβρισκε αφού δεν μπορούσε να δει ή

να έπεσε σε κάποια χαράδρα του βουνού;

Την βοήθεια του κοχυλιού ζήτησε.

Βάζοντας το αυτί του να ακούσει 

η απάντηση ήρθε απ ΄ του νερού την βοή.

<<Κι αν χάθηκε κι αν επιστρέψει ή

αν χάθηκε για πάντα εσύ πάντα

θα την βρίσκεις στα σημεία της καρδιάς.

Από ΄ κει θα φωτίζει πάντα.>>

Ένα πελώριο κύμα φωτός

έλουσε και έπλυνε τα μάτια της πέτρα

την έκανε άσπρη φωτεινή.

Δεν είχε πια ανάγκη να ψάξει

το χαμένο της το ταίρι

που τόσες φορές μουντζούρωνε

το έβλαπτε του έκανε κακό.

Επέστρεψε στο βουνό σαν

λευκή πέτρα από μαύρη που ήταν.

Σε μια αποκαλυπτική στιγμή

αντίκρισε για πρώτη φορά την θάλασσα κ 

στην ακτή του ονείρου το ταίρι της

σε ολόλαμπρη φορεσιά να αποχαιρετά.
 

Από την θέα του βουνού χωρίς θλίψη  έμαθε

πως η αγάπη στο λευκό χρώμα  ενώνει

στις αποστάσεις δεν βρίσκεται 

έξω από αυτές κολυμπά.