Με ξεβράζουν οι σκέψεις στην γύμνια πάλι.
Ολούθε λευκός χρωματισμός
υπάρχω εκεί μέσα άφαντος.
Αρχίζουν οι διασπασμοί
σχηματίζουν γραμώσεις καμπυλώματα προς τα πάνω-
όχι πολύ μέχρι την μέση.
Η κίνηση απαλή και ήρεμη.
Παρατηρώ τις εκφάνσεις της
με παρατηρεί κι εκείνη χωρίς να μου αντιστέκεται.
Την μιμούμαι
Χάνομαι απ ΄ το υποκείμενο και γίνομαι αντικείμενο.
Σαν ψηλώνουν οι κινήσεις όλο και πιο πολύ δεν έχω υποψία καμιά
δεν είμαι αντικείμενο ούτε υποκείμενο.
Τι κάνετε εσείς εκεί πάνω που φυγατε; γιατί δεν μιλάτε δε μας λέτε πραγματα πως είναι πανω; κρυβεστε; πως είναι εκεί πανω; ποια η κανονική ζωή; εδω; σιγουρα; διαβάζουμε πως φύγατε πεθανατε η κοιμηθηκατε γιατί δεν μιλατε; ποιος σας το απαγορεύει; δεν μας λέτε τι κάνετε ψηλά; Μονό οταν σωπαινεις μαθαίνεις; Ααa._
