3 περιστέρια
διάσπαρτα
στο χώμα του δάσους
ξαπλωμένα οριστικά/
κοιμούνται λέω
μα δεν ήταν η ώρα τους ακόμα/
χέρι ανθρώπου η αιτία.
Που ΄ να ναι τώρα αυτά τα χέρια,
μες στην άγνοια τους
όταν θα ΄ ρθει η ώρα ερωτώμενη
γιατί σ ΄ εμένα.
Η δυστυχία να μην βρίσκεις
τις απαντήσεις.
Ανθρώπινο περιστέρι τι νόμιζες
πως όσα δεν σ ΄ έφταναν
τα γλίτωσες κιόλας;
Τι κάνετε εσείς εκεί πάνω που φυγατε; γιατί δεν μιλάτε δε μας λέτε πραγματα πως είναι πανω; κρυβεστε; πως είναι εκεί πανω; ποια η κανονική ζωή; εδω; σιγουρα; διαβάζουμε πως φύγατε πεθανατε η κοιμηθηκατε γιατί δεν μιλατε; ποιος σας το απαγορεύει; δεν μας λέτε τι κάνετε ψηλά; Μονό οταν σωπαινεις μαθαίνεις; Ααa._
