ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ/ΥΠΟΓΕΙΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΣ

Ανασαίνων η αντιύλη βυθίζει τα αποτυπώματα της στην  ύλη.

...

<<.>>Η π 5η εσοχή_το ησυχαστικό αδιαίρετο μέρος με βιώνει στις δαχτυλήθρες του.Το χωμάτινο κεφάλι που συνεχίζει να κατοικεί στους ουρανοξύστες εκτός/δεν με χρειάζεται ούτε υπάρχει

Είπες,

και γω kαθώς οι τελευταίες στάχτες γινόντουσαν ένα με το χώμα  προβληματίστηκα  στην   aπομαγνητογραφήση της αίσθησης.Άκουγα και δεν άκουγα.

.........................................................

_

Το βαρύ μέταλλο της φωνής σου σε υγρή μορφή  πέφτει και  σηκώνεται εδραιώνοντας στην ατμόσφαιρα της άμορφης ουσίας  την απαραίτητη  φωταύγεια.Στην σύγχρονη εποχή λιθοβόλοι συνεχίζουν να γκρεμίζουν από αρχαιοτάτων χρόνων_το αίμα αγανακτεί την αποκοπή μέχρι σήμερα και ως εκεί που δεν σε γνώρισα.

Προς Νίκο Καρούζο.

Αλέξης Γεωργαντάς.

...

Ζωντανός η νεκρός

δεν γνώριζα πως υπάρχεις.

Γεννημένος προ μηνών για μένα.

Άντεξα να πάω,λίγα λεπτά αρκούσαν απ'το σπίτι μου και είχα φτάσει στο δρόμο οπού έμενες σ' εκείνο το υπόγειο από την μέσα μεριά του με τ ανοιχτό παράθυρο(φωτογραφία πιο κάτω) διαλογιζόμενος με την υγρασία.Από την έξω μεριά κάτι αιώνες μετά στάθηκα να το κοιτάω,κλειστό τώρα πια μα είχες αφήσει το αγριόχορτο(Το αγριόχορτο που βγαίνει απ΄το πουθενά και δεν χρειάζεται κηπουρό να το νταντεύει)στην άκρη αριστερά του παραθύρου   να δηλώνει  παρουσία σε όποιον επίτηδες περαστικό περνούσε από εκεί.Ένιωθα παράξενα εκείνη την στιγμή στο δικό μου υπόγειο.Ένα φιτίλι παρελθοντικό και μελλοντικό  άναβε μαζί στον λόγο της ύπαρξης μου .Ο θόρυβος της πόλης και το βουητό των αμαξιών βοηθούσε να ψυχρανθεί  και να μην ανατιναχτεί. 

                  Φωτογραφία αγνώστου πατρός.Σε αυτό το παράθυρο σε έναν άχρονο χρόνο στέκομαι αόρατος απέξω  να το κοιτάω και νιώθω από μέσα την ψυχή μου όλη να τραντάζεται.

______________________________________/\////|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Ιερογλυφικά στον τοίχο διακοσμούσαν το αγριόχορτο.Μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που δεν μπορώ ακόμα να αποκωδικοποιήσω.Κάποιος είχε αφήσει ένα κύπελλο καφέ στο πάνω μέρος του παραθύρου.Ανοιχτό για μένα το παράθυρο.Η πραγματικότητα λέει πολλά ψέματα.

ΥΠΟΓΕΙΟ ΚΑΝΤΡΑΝ.Στην πολυκατοικία κατά περίεργο τρόπο υπήρχαν δύο πόρτες.Η μια έβγαζε στο υπόγειο η άλλη κεντρική.Ξεχωριστά και τα καντράν των κουδουνιών.Ρώτησα μια  γυναίκα που κοντοστάθηκε στην είσοδο αλλά δεν γνώριζε τίποτα αν έμενες ή όχι εκεί.Άρχισα να πατάω τα κουδούνια του υπογείου.Υπήρχε ακόμα το δικό σου όνομα ανάμεσα στα άλλα Νίκος έγραφε  σαν αναμνηστικό πως υπήρξες κάποτε εκεί..Στο άλλο κουδούνι έγραφε Valdez το επίθετο απ΄την μεριά της μητέρας μου.Κανένας δεν μου άνοιξε. Κάθισα για λίγο ανοίγοντας όσο μπορούσα την διαίσθηση μου μπας και αφουγκραστώ οτιδήποτε απ' το υπόγειο διαμέρισμα.Ένα βόμβος και πολλές φωνές ίδιας χροιάς ακουγόντουσαν σαν ηχώ από βάθους,το υγρό μέταλλο καθρέφτιζε την ύπαρξη αναποδογυρίζοντας τους χρόνους.Ίσως να ήταν η φαντασία μου και συγχρόνως  χάριν άνω αδείας να άνοιξε για λίγο το volume της η ανυπαρξία  στο υλικό πεδίο όμως και πάλι δεν άκουγα καθαρά.

<<.>>

εις ησυχία 

εις ησυχία να σας ακούω καλύτερα 

Πόσες πιθανότητες να μην είναι ο γραφικός σου χαρακτήρας; Πόσες πιθανότητες να ζούσε και άλλος Νίκος εκεί; Τέρμα πάνω αριστερά το κουδούνι.

Νίκος.Με τα δικά σου γράμματα πιστεύω.Ίσως να κάνω λάθος.Όχι δεν κάνω λάθος.Δικά σου τα γράμματα.Ένα τεκμήριο πίστης για μένα.Κάπου κοντά ένας σταυρός.Ο δικός σου έχει αλλοιωθεί.

               ΣΤΟΥς ΠΑΝΩ ΟΡΟΦΟΥΣ.Χτύπησα για ευκολία το κουδούνι μιας ψυχιάτρου που έμενε στον πρώτο.Όταν μπήκα στο διαμέρισμα μια ασθενής περίμενε η ψυχίατρος είχε συνεδρία.Χάζεψα για λίγο έναν πίνακα του Βασίλι Καντίνσκι.Μου άρεσε πως περιέγραφε τα σύννεφα.Ρώτησα την ασθενή αν θα αργούσε η ψυχίατρος απ'το ραντεβού της.Μετά από λίγο ήρθε και μια άλλη ασθενής κ ρώτησα και τις δύο σχετικές πληροφορίες για τον ποιητή.Καμιά δεν ήξερε και αμέσως απορροφήθηκαν απ'την θεότητα του κινητού τους.Βαρέθηκα να περιμένω και κατέβηκα στο ισόγειο ρωτώντας τον ένοικο του ισογείου .Ούτε κ εκείνος γνώριζε. Αγνώριστος και άφαντος ο ποιητής.

Χαζεύοντας τα σύννεφα στο σαλόνι ενός ψυχιατρείου

Ανέβηκα στον τρίτο όροφο χτύπησα το κουδούνι της διαχειρίστριας.Την ρώτησα κι εκείνη.Απάντησε θετικά.Την παρακάλεσα αν θα μπορούσα να φωτογραφίσω τον χώρο του.Είχα την αίσθηση πως γύρευα να μπω σε ένα μουσείου όχι παλιακό αλλά ζωντανής υπενθύμισης.Μου είπε πως είναι κλεισμένο εδώ και χρόνια κ πως η ιδιοκτήτρια ζει στην Αμερική.Την ευχαρίστησα και έφυγα γνωρίζοντας απ'την αρχή πως ήταν δύσκολο να τον δω.Στην είσοδο της πολυκατοικίας είδα έναν πίνακα ζωγραφικής σκαλισμένο στο μάρμαρο απ' τα βήματα του (μπαινοβγαίνοντας στο υπόγειο της ύπαρξης).Απομακρύνθηκα ευχαριστημένος χωρίς να συνέβη τίποτα.

Ο πίνακας σκαλισμένος στο μάρμαρο απ'το τίποτα.

Εκεί σε μια πλωτή εξέδρα

εκεί που στάζουν οι προσευχές των βαρύγδουπων πόνων παθένοντας ,

διάβαζες όλα σου τα ποιήματα με

στόμα έξω απ'τον χώρο του σε

μια μόνο λέξη λυτρωμένη πάσης φύσεως.

Από κάτω τα πλήθη ξεδιψούσαν.

Σε τούτο το  ξεδίψασμα  η εξιλέωση του βράχου.