Μάταια αν βρέχει
πιάνω τις σταγόνες της να
πάνε προς τα πάνω
εκείνη γελάει με χάρη που δεν έχω αισθανθεί
τότε είναι που θα γοητεύσει
χωμένη στο γκρι η ομορφιά της
συντροφική με όσους βοηθάνε την αγάπη να ευωδιάσει στους
βραχώδης ανέμους και στα ερωτηματικά των ψυχισμών.
Έχει την άδεια να καταστρέφει και να δημιουργεί,
από χρόνια την ακολουθώ σε όποια εμφάνιση κι αν κάνει,
συνειδητά πιστός.
Τι κάνετε εσείς εκεί πάνω που φυγατε; γιατί δεν μιλάτε δε μας λέτε πραγματα πως είναι πανω; κρυβεστε; πως είναι εκεί πανω; ποια η κανονική ζωή; εδω; σιγουρα; διαβάζουμε πως φύγατε πεθανατε η κοιμηθηκατε γιατί δεν μιλατε; ποιος σας το απαγορεύει; δεν μας λέτε τι κάνετε ψηλά; Μονό οταν σωπαινεις μαθαίνεις; Ααa._
