Σαν σπίθα που πλαταίνει
στα αερικά της σημεία.
Σκάει-
θέλει να φωνάξει-
θέλει να χορτάσει τους βράχους και την νύχτα.
Το μπαλκόνι τις νύχτες ένα ορμητήριο όπου θυμάμαι και γράφω ανοίγοντας ένα πράσινο φως για να βλέπω,ξανοίγοντας χρόνους και κόσμους μακρινούς ή κοντινούς δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τους έζησα.Δεν αναπολώ πλέον τα επεξεργάζομαι όλα αυτά σαν σεμινάριο πανεπιστημιακής εργασίας και αν κάπου κάπου στεναχωριέμαι γρήγορα παραμερίζεται το συναίσθημα γιατί μ ΄ έχει κερδίσει η ευγνωμοσύνη.
Ο ΛΟΦΟς ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ. Ανέβηκα για πρώτη φορά με μια παρέα πριν 18 χρόνια ένα βράδυ άνοιξη θα ήταν στον λόφο απέναντι απ'την ακρόπολη.Μετά τα μεσάνυχτα είχαμε πάει,μετά τις 12 και όσο βαθαίνει ο χρόνος τα απολαμβάνεις όλα καλύτερα στην συγκλονιστική τους ηρεμία.Δεν υπήρχαν παρά ελάχιστοι άνθρωποι απλωμένοι στον ονειρικό βράχο.Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κάποιος που καθόταν μόνος του και απολάμβανε στην μοναξιά του την θέα ίσως μ ' έναν πόνο φαντάζομαι. Ήταν ωραία να βλέπεις αυτόν τον μικρόκοσμο από φώτα να αναβοσβήνει.Τα πολύ μικρά φώτα που μοιάζουν ασήμαντα από τόσο μακριά μα για δες ξανά.Αυτά τα μικρά φώτα έχουν ολόκληρες προσωπικές ιστορίες να σου πουν αν τύχει να συναντήσεις από κοντά ένα απ ' αυτά.
Μ' ένα τέτοιο φιλικό και δοτικό φως-γυναίκα είχαμε την τύχη και οι δύο να απολαύσουμε την θέα και να την χάσουμε μετά από κάποιο διάστημα.Δεν την ξανάδα πότε πια ούτε ανέβηκα την νύχτα στον λόφο παρά μόνο την μέρα και μόνος.Πριν κάποια χρόνια την συνάντησα τυχερά στον δρόμο κοιταχτήκαμε σαν περαστικοί με το μυαλό ετεροχρονισμένα να ρωτάει κάπου σε θυμάμαι και ώσπου να το συνειδητοποιήσουμε είχαμε χάσει την διασταύρωση,ούτε το θάρρος είχαμε να γυρίσουμε πίσω και να ξανακοιταχτούμε.Αλλού είχε συντονιστή ο μαγνήτης μας και πλέον δεν ήμασταν οι ίδιοι.Με έβαλε όμως να θυμηθώ κάτι που μου 'λεγε όταν κάναμε παρέα << Θα ' θελα να ανοίξω μια σχολή χορού και μετά από πολλά χρόνια πάνω σ ' έναν τελευταίο μου χορό να ξεδιψάσω>>.Σχολή χορού δεν άνοιξε ποτέ της απ' ότι έμαθα ούτε ξέρω καν αν θυμάται τώρα αυτήν την επιθυμία που είχε κάποτε.Δεν μου λύπη όμως χαίρομαι που χορογραφούσαμε μαζί την ζωή για εκείνο το διάστημα.
