ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Σαν σπίθα που πλαταίνει

στα αερικά της σημεία.

Σκάει-

θέλει να φωνάξει-

θέλει να χορτάσει τους βράχους και την νύχτα.

Το μπαλκόνι τις νύχτες ένα ορμητήριο όπου θυμάμαι και γράφω ανοίγοντας ένα πράσινο φως για να βλέπω,ξανοίγοντας χρόνους και κόσμους μακρινούς ή κοντινούς δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τους έζησα.Δεν αναπολώ πλέον τα επεξεργάζομαι όλα αυτά σαν σεμινάριο πανεπιστημιακής εργασίας και αν κάπου κάπου στεναχωριέμαι γρήγορα παραμερίζεται το συναίσθημα γιατί μ ΄ έχει κερδίσει η ευγνωμοσύνη.

Ο ΛΟΦΟς ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ. Ανέβηκα για πρώτη φορά με μια παρέα πριν 18 χρόνια ένα βράδυ άνοιξη θα ήταν στον λόφο απέναντι απ'την ακρόπολη.Μετά τα μεσάνυχτα είχαμε πάει,μετά τις 12 και όσο βαθαίνει ο χρόνος τα απολαμβάνεις όλα καλύτερα στην συγκλονιστική τους ηρεμία.Δεν υπήρχαν παρά ελάχιστοι άνθρωποι απλωμένοι στον ονειρικό βράχο.Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κάποιος που καθόταν μόνος του και απολάμβανε στην μοναξιά του την θέα ίσως μ ' έναν πόνο φαντάζομαι. Ήταν ωραία να βλέπεις αυτόν τον μικρόκοσμο από φώτα να αναβοσβήνει.Τα πολύ μικρά φώτα που μοιάζουν ασήμαντα από τόσο μακριά μα για δες ξανά.Αυτά τα μικρά φώτα έχουν ολόκληρες προσωπικές ιστορίες να σου πουν αν τύχει να συναντήσεις από κοντά ένα απ ' αυτά.

Μ' ένα τέτοιο φιλικό και δοτικό φως-γυναίκα είχαμε την τύχη και οι δύο να απολαύσουμε την θέα και να την χάσουμε μετά από κάποιο διάστημα.Δεν την ξανάδα πότε πια ούτε ανέβηκα την νύχτα στον λόφο παρά μόνο την μέρα και μόνος.Πριν κάποια χρόνια την συνάντησα τυχερά στον δρόμο κοιταχτήκαμε σαν περαστικοί με το μυαλό ετεροχρονισμένα να ρωτάει κάπου σε θυμάμαι και ώσπου να το συνειδητοποιήσουμε είχαμε χάσει την διασταύρωση,ούτε το θάρρος είχαμε να γυρίσουμε πίσω και να ξανακοιταχτούμε.Αλλού είχε συντονιστή ο μαγνήτης μας και πλέον δεν ήμασταν οι ίδιοι.Με έβαλε όμως να θυμηθώ κάτι που μου 'λεγε όταν κάναμε παρέα << Θα ' θελα να ανοίξω μια σχολή χορού και μετά από πολλά χρόνια πάνω σ ' έναν τελευταίο μου χορό να ξεδιψάσω>>.Σχολή χορού δεν άνοιξε ποτέ της απ' ότι έμαθα ούτε ξέρω καν αν θυμάται τώρα αυτήν την επιθυμία που είχε κάποτε.Δεν μου λύπη όμως χαίρομαι που χορογραφούσαμε μαζί την ζωή για εκείνο το διάστημα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΥΜΝΑ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΑ

Ο αέρας πλαγιάζει με τα σύννεφα σπρώχνοντας τα πιο πέρα από ότι μπορούσαν να φανταστούν. Η ορμή των κυμάτων αγγαλιάζει με ευλάβεια τους βράχους την ώρα της υπέρβασης. Ο γλυκός πόνος τα μαγνητίζει. Τότε γνωρίζουν. Το δέντρο δεν είναι δέντρο.Η θάλασσα δεν είναι θάλασσα.Ο ουρανός δεν είναι ουρανός.Οι βράχοι δεν είναι βράχοι.Τα κύματα δεν είναι κύματα. Τώρα δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Τίποτα εδώ δεν θα βρεις να ΄ναι ντυμένο,ούτε να σου κρύβεται. Όλα στην φύση είναι γυμνά εκτεθειμένα.

ΑΝΑΘΟΣ

δύο χέρια/κομμάτι ξύλου ΝΕΑ ΓΛΩΣΣΑ Μια πειραματική προσέγγιση με τα γράμματα.Ένα σοφό παιχνίδι με τις λέξεις. Κάτι προσωπικό. Έ να κάλεσμα στην συνείδηση του ΄Θέόύ. ΑΝΑΘΟΣ Λa presencia Αναθός επιμένει πως συντίκτη να συνθέτει- unidos σε ελεύθερο πεδίο αν los ultimos- αναθαρρημένο φως. ΑΓΑΘΟΣ Η παρουσία αγαθός επιμένει να μπορεί να συνθέτει ανόμοια- είμαστε μαζί σε ελεύθερο πεδίο αν κ τελευταίοι- αναθαρρημένο φως. ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΜΟΥ Επίπεδα της θλίψης μου ενσωματωμένα σε κομμάτι ξύλου. Λίγο νερό να δροσιστείς απ ΄ την ζέστη που σου προκαλεί ο πόνος μου. Μαζί πονάμε. Λογικά χαμένα την νύχτα απολεσθέντα και αμνησιακά στοιχεία νίκησαν ότι μόνο. Ότι έχεις παραμελήσει, ότι έχασες από μένα... πως γίνεται να περιγράψω αυτό που είμαι.

ARGENTINA PERFORMANCE

¿que te hace Feliz? chapas_la mujer indígena_el cielo_la tierra orijen foto:ensenada fotógrafa:natalia @reina dance https://youtu.be/GZF73V5Tb4I?si=35CKqXaWTjcioXEJ

03:39 noche

03:39 νύχτα η νύχτα με τα ιδια πεζά λογια. δωμάτιο Αργεντινής. Διαφορετικός και ίδιος κόσμος /οπως κοιμόταν Δεν ακούγεται τίποτα......ξύπνησε με όνειρο ...στην μεταφυσική εκπαιδευτική πραγματικότητα μέσα στο μεγάλο όνειρο .....οι άνθρωποι που ανέβηκαν ψηλά.....στο μικρό όνειρο...... Α_ στην αργεντινη έχει την αισθηση πως ο ουρανός κατεβαίνει πιο κάτω. Κοντα σου.Τον αισθάνεται 03:39 noche La noche con la misma prosa en letra. Habitación de Argentina. Mundo diferente y mismo /Mientras dormía No se oye nada... despertó con un sueño... en la realidad educativa metafísica, en el gran sueño ...la gente que trepó alto....la gente que se levanto al cielo..... en el pequeño sueño... A_ En Argentina, siente que el cielo desciende más bajo. Cerca de ti. Lo siente.

ΝΕΑ ΖΩΗ

ουρανός 9.11.2017 μικρό καρέ από το βίντεο κλιπ της συνείδησης των στέρεο νόβα έν ας ουρανός που ποτέ δεν κοιμάται _α.γ. συνεχίζουν να μας αγγίζουν όσοι έφυγαν μακριά κι ας μην έχουν χέρια\μα κάπου να βρίσκονται\έτσι το νιώθω\για όποιον συγγενή ή φίλο έκλαψες\ή όποιον αισθάνεσαι οικογένεια σου. Σ υνεχίζουν να μας γυρεύουν\κάπου στο μυαλό και στην καρδιά\και η σκέψη ότι κάποια μέρα θα του δεις.Θεία πότε θα μου ξαναπείς για τις ατελείωτες ιστορίες τις κηφισιάς και πόσα χρόνια ζει ένας ο πλάτανος;\ χαιρετισμούς στον πατέρα μου από κει ψηλά να δώσεις μέχρι να σας συναντήσουμε με αγάπη \όταν θα ξυπνήσουν τα κοιμητήρια της συνείδησης και του πνεύματος και δούμε την >| νέα ζωη* χωρίς τελείες κ τέλος * αυτό το κομμάτι άκουγα στην δεκαετία 90 καθώς έφτανα ξημερώματα στο λιμάνι του πειραιά (ερχόμενος από στρατιωτική άδεια ημερών) για το πρώτο τρένο απ ' το σταθμό για Αθήνα πατούσα το play στο walkman και η ζωή με μάγευε στο τελευταίο της βαγόνι/με αυτό το κομμάτι ...

____________ ____________ ___________ Ό λοι από την ίδια μεριά/ στην σιωπή μας έκδηλη η αγωνία του αύριο στάση λεωφορείου αγκαλιάζω με το μάτι μου τις πλάκες τσιμέντου την αδυναμία και την ποίηση συγχρόνως υπερπληθυσμός εισβάλει στα όργανα ακοής μου απέναντι ένας μεγάλος φοίνικας/ μια μικρή πλατεία έχει γίνει η στέγη των αστέγων στάση λεωφορείου άνθρωποι ηθοποιοί νομίζουν πως περιμένουν δεν γνωρίζουν πως παίζουν )ανεβαίνουμε σ ' ένα μονόπρακτο με πολλούς αποδέκτες εκδηλώνοντας την πράξη στην στάση ζωής ( ανεβαίνουμε σε λεωφορείο χωρίς αριθμό/μη γνώριμος προορισμός ο οδηγός άγνωστος κι απόκοσμος μοιάζει μόνο η μοναξιά μας θα τον αναγνωρίσει /- |σχ έ διο γραμμές και γράμ μα τα /-\.Γ.

ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

lumière dans ta peau/iaram κινούμενοι στο κενό , μακριά από μάζες και ηλεκτρομαγνητικά πεδία Π/ατήματα γυμνοί στα πέταλα της κέντρο της υπόστασης η πρ ώ τη γεύση έρωτα Ημέρα φωτός: 25.902.068.3 71.200 μέτρα αχνοφαίνονται γυμνοί στα πέταλα της λαμβάνουν υπόσταση ησαί πρώτα βήματα στην άγνωστη αίσθηση Λεπτό φωτός: 17.987.5 47.480 μέτρα / ήματα ας ύμνοι ης κέντρο υόασης ίαση ωμέγα- εύση ένωση εις άγνωστο έ χρόνος μηδέν