ΣΑΪΝΤΑ

εις την  βαθυτέρα 15 Αυγούστου 2020

4-5-6-7-8.9.19

επίκληση 1 Σκούρο γεμάτο από χρόνους πληγές δερμάτινο ρούχο φοβηθηκα τους μήνες που με σπρώχνουν μπροστά οι θυμισιές με πετάνε πίσω-άγια των αγίων σκεύη τον διαμελισμό δείχνουν σε σύνολο.Στις γραμμές βρέθηκε-κρατούσε των δίσκο των Αγγείων- ακουμπούσαν πάνω μου οι γραμμές παντού μ' έστελνε.Ο σεπτέμβρης ο έμβριος από 15 φανερωμένες περικυκλωμένος κι αυτός- τούτος της αγωνίας σου παιδί είναι να το φροντίσεις.Ένα φως πρόσφορο στον θόρυβο θρέμμα ησυχίας αδιάλειπτος χρόνος απρόσμενος χώρος.... η πύρινος!Ο εραστής της έκστασης έβγαλε την ψυχή του πάνω της αρχίζει να παραμιλά.

<<Αρχαίος είν ΄ ο κόπος ξέχασε ποίος είναι γυρεύοντας μην ψάχνεις περπάτησε μην πας μακριά κηρήθρα και μέλι η αγαπώς στα μάτια σου ακούμπησα να δω πως φαίνεται η γύρη του κόσμου όπως το μέλλον είναι ήδη παρελθόν οι καταρράκτες ονείρων οι σπηλιές του πόθου για σένα. Από αυτήν την γωνία του δωματίου μου στέκομαι ακάλυπτος στο δικό σου πεδίου βάθος humana μadre humana maria σε είδα στα υλικά πνευματομένα της χέρια να με βαστάς εγώ ο τρεις μωρός που κρέμασε πάνω στην θάλασσα με καρφιά σε έναν τοίχο φαντασίας το κάδρο της ελπίδας σε πραγματική μορφή άλλοτε μάταια (9πέφτουν απ'τον τοίχο καταλήγουν στον βυθό σου) άλλοτε ισχυρά( ανεβαίνουν ψηλά) εγώ τα είδα με την έκσταση των ματιών που ' χει κρεμάσει ο δυνατός σου χωρίς καρφιά αίμα λόγχης στην ψυχή μου -τι δύναμη τρομερή τούτη που ξεσκεπάζει τα άδεια δοχεία και τους δίνει υπόσταση τα είδα σε απείρου ταχύτητες να κινούνται ακούνητα και σιωπηλά-απ 'την άκρη του δωματίου μου από αυτόν τον ιερό πόθο στέκομαι ακλόνητος μόνο απ'το βαθύ σου βλέμμα,εγώ ο λιγόψυχος(στις αισθήσεις του κόσμου που με προσβάλουν) στέκομαι στα άδεια γεμίζοντας κάθε ώρα του κύκλου γράφοντας και σβήνοντας το αδύνατον να συμβεί χωρίς ύλη.Οι δύο εποχές του κόσμου θα εμβολιαστούν φτάνοντας στο τέλος την θλιμμένη γυναίκα των ποιητών - τα δάκρυα του μαύρου κύκλου θα βαστάνε τα άχρηστα μαντήλια τους μόνο τότε θα φυτρώνουν στα χέρια σου όσα γράφτηκαν από ' δω.Παράλληλους δέχομαι αβίαστα γιατί εσύ το θες ή έτσι γεννήθηκε μέσα στο ψέμα η αλήθεια αργά την νύχτα όταν όλοι τους είχαν τελειώσει να ψάχνουν με μια κούπα γεμάτη απ'της καρδία σου αίμα.Σε ανθρώπινες σωληνώσεις και πάνω απ ' όλα θυμάται πως ότι γεμίζει ο καιρός του πρέπει να αδειάσει .Νόμιζα πως μου πες να κάνω σιωπή- δεν άκουγα-ήταν αυτό που ΄ θελες απ'την αρχή μια ήσυχη νύχτα να σου χαρίσω.Με στραπατσαρισμένα ρούχα-όχι ανίκητος στην σάρκα-παρακαλώ την στιγμή να κολλήσει πάνω στην επιφάνεια που δεν είδε φως-πέφτοντας από πάνω ανεβαίνοντας κάτω -δεν έφτασα κάπου δεν έχω που να πάω -τρομαγμένος κείτομαι σε στήλη Ολυμπίου Διός -άστεγος από βιασύνη- ακούνητος ιέρηχος-μαρμαρωμένος σε όνειρο σκόνης- περιμένoντας την αιώνια αυτήν στιγμή πρόσφυγας της ιερής σου χώρας.

Σταματά δίψα! άκρα του θεογλωσσικού πόρου αναπαύσου το αιώνιο πάλλεται σταθερά υγροί πυρήνες σε κομμάτια η ψ χ ζητά απ'το άγνωστο συναρμολόγηση σβησμένο τοπίο μέχρι να ανάψει και πάλι η αρχή  τυφλωμένη κάπου απελευθερωμένη.>> Κάνοντας μια μεγάλη παύση,άρχισε να μιλά για λίγο ακόμα κάτω απ'τους σταματημένους έλικες των ελικοπτέρων.

<<Άπ'το πουθενά της μεγάλης πύλης είδα μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας να αποσύρεται εκεί μέσα.Νόμιζα πως ήταν για λίγο μόνο να ξεκουράσει τα δώρα της και την ίδια.Νόμιζα πως θα ξανά έβγαινε έτσι σκεφτόμουν .Αργότερα είδα την νύφη της να βγαίνει έξω απ'την μεγάλη πύλη,μια γυναίκα νεότερη όμως κατάχαμα κουρασμένη στο πρόσωπο της είχε γκρι ταλαιπωρημένο χρώμα.Σαν να 'χε πάρει όλο το βάρος της ηλικιωμένης γυναίκας και το κουβαλούσε πάνω της μαζί με τα δάκρυα και των δύο.>>Χωρίς άλλη ανάσα σωριάστηκε στο σώμα αδειάζοντας από πάνω του το ελάχιστο νερό που του'χε απομείνει-πλημμυρίζοντας όλη την διάσταση oι έλικες άρχισαν να γυρίζουν.

παραισθησιογόνο έσχατης ποιότητας ζωή/όσα ποιήματα διέγραψα από λάθος τα βαφτίζω ακόμα αγάπη /μαζί με αυτά που ' πεσαν και σε κρατήσαν απ'το χέρι.

Humana linea madre madre maria Κάθετος οριζόντιας κλίμακας άκρη αριστερά ερωτηματικό η αλφαβήτα της ανάγνωσης η έννοια της φόρμας. Γρατζουνισμένες μερικός οι γραμμές- απαντά- τα πόδια να 'χουν το βλέμμα τους ίσια μπροστά. Το υπερκόσμιο συγκλονίστηκε σε φιάλες ιστού δέχτηκε ήλιο σκοτεινιασμένο σε ανθρώπινο γείσο. Υγρό ποικιλόμορφο η συνειδητότητα καταγωγής. Χαρακτηριστικά του μεταξύ άλλων τρίχες,μαλλιά,φρύδια,νύχια,εγκέφαλος,σαλπίσματα. Χαρακτηριστικά δικά σου ωοθήκες,ωόν. Χαρακτηριστικά της κατάστασης να ξαναφτιάχνει το ξύλο και την πέτρα. Πολυεπίπεδη κάθε δύσβατη μοναστηριακή εσοχή με προσοχή συντηρεί το σπίτι της ταπεινότητας.