Ο ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣ

Ο απελπισμένος δράκος

χωρίς φωτιά να φέρει ένα άχρηστο κοπίδι-

τα γερασμένα στήθη όπως φαντάζονται σε χρόνιους πόνους ελπίδα τα αγαπώ.

τώρα η νύχτα πλησιάζει με ημέρα καραδοκεί -

προσφέρει ηδονή δείχνοντας με πίσω το δάκτυλο ότι πραγματικά θέλει να δώσει.

το αιδοίο το αιδοίο το ευλαβικό

σπάει στο πέρασμα του τους πάντες

προσκαλούνται σ' αυτό όσοι έχουν την άγνοια του θάρρους σ' αυτό.

ποίος εήν πιο μητρηγόνος μέχρι τελευταίας τρίχας τας ψυχάς του σε αμπελόφυλλο σχήμα-

ουρανοί άλλου πόθου αγγαλιάζονται-κρυμμένο σκοτεινό το κρύο πεθάνει.

βλέπω ήλιο στην κοιλιά σου σύμβολο έμβολο σημαντικό.

οι κύκλοι βγαίνοντας απ 'τα σκέλια ζωγραφίζουν στα πατούσια σου το φιλί

διψάνε πραγματικά τα χείλη πνευματική  κατεβάζει το ρίχος ανεβάζει τα στήθη σε λάμπες νυχτός μέχρι να μέχρι να -

-Χωρίς ποίηση της χαράς σου νόθο παιδί σε μαθαίνει την στείρα αγάπη καρφώνοντας από έξω βγαίνοντας απ 'τα καρφιά εσύ είμαστε είσαι εγώ είμαστε όλοι

-Όλες οι ραφές και τα χρώματα ραμμένα πάνω

-Όλα γιναν χθες τιποτα δεν γεννηθηκε σήμερα ας πάψουν να λένε πεθαίνουν ας πουν φύτρωσα στον ύπνο μου ξαφνικά