Πάλευα να κατακτήσω την μικρή σκιά,ήθελα να την ρουφήξω μέσα μου,να πάρω την δύναμη της.Έφυγε και την ξέχασα χωρίς όμως να ξεφύγω εγώ από εκείνην.Δεν ξέρω πως πέρασε ο χρόνος,μια ολόκληρη ζωή.Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν ήταν η τύχη που με έφερε ξανά σε αυτό το μέρος.Ήταν η ώρα να συναντήσω όσα είχα ξεχάσει.
θα μιλήσω για όλα όσα γνώρισα στην μεγάλη αίθουσα της μισαλλοδοξίας και των κατώτερων συναισθημάτων,θα γράψω για ότι βίωσα στον κόσμο τις μικρής σκιάς,στον κόσμο των μεγάλων σκιών και των αντιθέσεων.
Μπήκα ξανά σ ' αυτήν την αίθουσα και την βρήκα εγκαταλελειμμένη,γεμάτη από σκόνη και υγρασία,με ένα θολό κίτρινο φως να αγναντεύει τις τελευταίες τους ώρες.Δεν θέλω,όμως αρχίζω να θυμάμαι.
Μπαίνω στο θέατρο μια νύχτα βροχής.Μέρος του εαυτού μου θα ανέβει στην σκηνή και το άλλο μέρος θα πάρει την θέση του θεατή. Κοιτώ με περιέργεια τους αριθμούς στα καθίσματα.Ως που να αρχίσει η παράσταση βρίσκω χρόνο και γράφω την αρχή ενός ποιήματος <<Αυτή η πόρτα που χτυπά συνέχεια......πόσο με ενοχλεί>>
Θεατρική δράση
Τα φώτα κλείνουν,ο προβολέας ανοίγει,στην σκηνή του θεάτρου ένας άνθρωπος.Ένα μεγάλο μέρος της ύπαρξης του λείπει,υπάρχει μόνο κενό.Είναι γυμνός,εξαθλιωμένος πεσμένος στο πάτωμα κρατώντας έναν ομφάλιο λώρο.Τα φώτα κλείνουν,ο προβολέας ανοίγει,ο άνθρωπος έχει εξαφανισθεί.Την θέση του έχει πάρει ένας λύκος.Στο βλέμμα του η λύσσα,η μανία,αυτός ο ιερός του σκοπός.Διαγράφοντας κύκλους γύρω απ'τον εαυτό του ο λύκος, ο αφηγητής του νου μου ξεκινά να περιγράφει.Ο άνθρωπος μέσα στον ρόλο.Ο λύκος έξω και μέσα απ'τους ρόλους.Ένας ρόλος που δοξάζεται επί γης.
Σύντομα θα κάνει την εμφάνιση της η σκιά του λύκου.Η σκιά.....αυτή η αρχέγονη δύναμη που θρέφει όλους τους λύκους.Kαλλιεργείται από μέσα σιγά σιγά και με τα χρόνια ανθοφορεί σαν καρκίνος.Υπάρχει άγνοια για τον τόπο γέννηση της.Ερωτήσεις αναπάντητες για το πως πήρε το μαύρο της χρώμα ή για το που βρίσκεται η καρδιά της.Η πραγματική ιστορία παραμένει κρυφή.
Αυτή η σκιά που έχει γνωριστεί σε όλους μας,τώρα παρουσιάζεται μέσα από ένα ολόλευκο σκηνικό, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος στους υπόγειους ήχους του θεάτρου και της τέχνης,εκεί που μπορείς να την διακρίνεις πιο καθαρά μέσα σου.Η σκιά πίσω απ ' τον λύκο διαγραφόμενη τρεις φορές μεγαλύτερη απ΄ το περίγραμμα του.Την σκιά και τον λύκο τους συνδέει μια νοητή λεπτή γραμμή.Στην αντίληψη μας ο σκηνοθέτης του θεατρικού μας κάνει να αντιληφθούμε την νοητή γραμμή σαν ομφάλιο λώρο.Μεταξύ θύμησης και λήθης σκέφτομαι αν την έχω και 'γω και σε ποιο σημείο κρύβω την μανία μου.Το επιβλητικό έργο που παρακολουθώ γρήγορα με κάνει να ξεχαστώ...
Η σκιά είναι ο ιδιοκτήτης της βουλιμία του.Ο λύκος δεν το γνωρίζει.Το μόνο που τον ερεθίζει είναι ο θρίαμβος,η δόξα με όποιο τίμημα.Η σκέψη για το αντίθετο της βλέψης που έχει δεν του είναι φανερή.Τυφλωμένος απ ΄τον σκοπό της σκιάς,μέσω του νήματος, αρχίζει να κινείται σ ' ένα έργο δίχως ενοχή για ότι πρόκειται να πράξει.
Πράξη ένα
Τοποθετημένα πάνω στο τραπέζι των συναισθημάτων περιγράφει τα συναισθήματα μικρών πορωμένων σκιών,πως έπεσαν στην παγίδα της υπόσχεσης ενός έρωτα,ενός ανέλπιστου ονείρου.Πίστευαν πραγματικά πως θα γευτούν την ονείρωξη όταν τους έβαζε στην ζωή του ο λύκος τάζοντας τους πως εκείνος ο ισχυρός μπορεί να αγαπά,μπορεί να τους δώσει λίγο από την λάμψη του.Το μόνο που θα αντικρίσουν τώρα είναι την λάμψη του σκότους μέσα στο στόμα του λύκου, καθώς θα τρώει τις μικρές σκιές,εκείνες θα τα βλέπουν όλα από πάνω σαν φωτεινοί καθρέπτες.Θα γνωρίσουν την δική τους εξιλέωση, την ώρα που οι μικρές τους σκιές θα μπαίνουν στην πιο μεγάλη.Εκεί θα τις δούμε σαν δεκάδες σώματα να πέφτουν από την τσουλήθρα του ονείρου στο βαθύτερο εσώτερο πάτωμα της θεατρικής σκηνής.Δεν θα έχουν άλλο λόγο παρά να τραγουδούν τον τελευταίο τους ψαλμό στην ευχή πως σύντομα θα πάψει ο πόνος.Η αγνότητα των συναισθημάτων θα λυτρωθεί και οι μικρές τους οι σκιές θα πάψουν να υπάρχουν.Το τραπέζι θα εξαφανισθεί.Οι φωτεινοί καθρέπτες θα πάρουν τον δρόμο προς τα πάνω.Η σκιά πάντα από πίσω σιωπηλή και μπροστά της ο λύκος χορτάτος να ευφραίνεται.
