ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

τον τελευταίο καιρό

βρήκα τις περιοχές

που δεν πατάει ψυχή.

εκεί ξημεροβραδιάζομαι

και περιμένω.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ/ΤΑ ΜΠΟΥΤΟ ΜΟΥ.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

αλέξιος γεωργαντάς

.Ο Χριστός κάνει υπομονή\αγαπάει\εγώ νευριάζω\γίνομαι τσουκνίδα\το χάος\ανοίγω το στόμα\αρχίζουν να με τσιμπάνε\παλεύω την αγάπη μαζί του με όλους τους τρόπους.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ

Tο μουσικό θέμα άνοιγε τα φτερά του στο τέλος της παράστασης καθώς σηκωνόμουν συνδύασα αρχή και τέλος σκεπτόμενος όλη την πορεία που διένυσα από το σπίτι μέχρι το κάθισμα.Το βρήκα σπουδαίο που πήρα το τέλος και το έβαλα στην αρχή.

>> στο τέλος της παράστασης

Βρίσκομαι έξω από το θέατρο Τέχνης και έξω από το θέατρο Ποταμίτη .Εισιτήριο για δύο παραστάσεις συγχρόνως. Ένα ασθενοφόρο μου αποσπά την προσοχή αφαιρώντας την έννοια του χρόνου.Κάπου αλλού το φως απ΄τον προβολέα του κάθε σταυρού και το πάγωμα της εικόνας απ΄το αίμα σε άλλου είδους παράσταση βιογραφική.Η αγγλικανική εκκλησία έγινε θέατρο. Συνεχίζει να λειτουργεί.Το θέατρο Ποταμίτη όχι.Αιώνες τώρα.

Κλοτσάω μια γλάστρα πολλές φορές και περιμένω\νιώθω το ζόρι της αφού είναι άδεια πηγαίνω να βρω που είναι το χώμα.

Με πιάνει απ΄τον ώμο\σε πιάνω και ΄γω\ένα λάστιχο ξεφουσκωμένο\ξεχνάμε το λάστιχο για λίγο\σηκωνόμαστε πάνω\κάτι μας περιθάλπει με την ψυχή και το σώμα του\ συνεχίζουμε να κοιτάμε κάτω.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ

Έχω πληρώσει εισιτήριο για μια κωμωδία στην Πειραιώς που τελικά δεν πήγα.Ήμουν έτοιμος να πάω. Προτίμηση για ένα ραντεβού τελευταίας στιγμής με μια άγνωστη σχετικά κοπέλα.Δεν άξιζε.όχι δεν άξιζα.Αλλά ποιος είμαι εγώ σε ότι δεν βλέπω απ΄την αρχή για να κρίνω.Λάθος μου.Εκεί κάπου είμαι/τελειώνει. Πάνε χρόνια.Θαρρώ γι ΄αυτό άρχισε να βρέχει .Δεν ήθελε να γίνει πιο δραματικό.

Ήρθε άλλος ένας καιρός για να μου θυμίσει ότι είχα νιώσει, μέρος μιας άλλης παράξενης υπόγειας παράστασης στο Θέατρο τέχνης που μου προσφέρθηκε δωρεάν στα πλαίσια του εορτασμού , 33 χρόνια από τον θάνατο του Κουν : Ο Έντμοντ ζωντανεύει στον ρόλο του ηθοποιού εκσφενδονίζει όλη την καταπιεσμένη λίγδα από πάνω του μέχρι κάθαρσης ,μέχρι να βρει το νόημα του μεγάλου έργου θα γίνει ο πιο αποκρουστικός .Η κοινωνία συνεχίζει να ομορφαίνει τον κόσμο.Ο άνθρωπος ταμειακή μηχανή που παράγει αποθηκεύει και καταναλώνει μόνο αποδείξεις .Εγώ όταν μπήκα μέσα το θέατρο ήταν πολύ μεγάλο για να με χωρέσει ή πολύ μικρό.Έκανε πολύ κρύο.Έκανε πολύ ζέστη.Η θέση δεν μου βόλευε τον ποπό.Έφυγα στο διάλειμμα .Το μετάνιωσα
και γύρισα πίσω.Δεν με άφηναν να μπω.Τσακώθηκα με όλους και με όλα.Το έργο ήταν πληκτικό στην αρχή γιατί οι ηθοποιοί δεν είχαν ζεσταθεί και μαγευτικό-καθαρτικό στο τέλος .Ο ταξιθέτης δεν μου χαμογέλασε.Τσακώθηκα και μαζί του .Ήταν τόσο μικρός ο χώρος ανάμεσα στις θέσεις που δεν μπορούσα να απλώσω τα πόδια μου και αυτό ήταν αφορμή να μου αλλάξει τον χαρακτήρα και τα μεγέθη.Ένιωσα να προσβάλλομαι .Ένιωσα ανασφαλής,άρχιζα να γκρινιάζω .Ήμουν πολύ πίσω και δεν έβλεπα τίποτα.Είχε πολύ κόσμο γύρω μου δεν μπορούσα να ανασάνω .Μου έκλεβαν την αναπνοή.Ήταν τόσο βαρετό το έργο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ..Ο προβολέας δεν έπεφτε πάνω μου και όταν έπεφτε πάνω μου με τύφλωνε.Οι ηθοποιοί δεν ήταν καλοί.ο ένας ήταν πολύ κοντός,ο άλλος πολύ ψηλός μα πως είδα ομορφιά και σ΄ αυτό και στο τέλος κατάλαβα πολλά μα ήταν αργά όπως μου είχαν πει ή πολύ νωρίς για μένα.Δεν θυμάμαι ώρα.

Τώρα που ξαναδιάβασα ότι είχα γράψει τότε ............δεν ξέρω......έχω έναν αναπτήρα στο χέρι μου και τον σφίγγω με όλη μου την δύναμη............. Έντμοντ είμαι εδώ. Είμαι εδώ; έντμοντ βρίσκομαι. Εσύ; βρήκες την λύση; Μ@λ@κ@ είσαι καλά; Μπορώ να σε ξαναδώ; .......Έντμοντ; .............

θυμάμαι να φοράς ένα μαύρο κοστούμι βραδινό\ το έκανες να μοιάζει κηδεία\ήσουν κηδεία \σε έσερνε το ρούχο .

Είσαι βρωμιάρης σε φτύνω \βρωμιάρη σε φτύνω\ο έντμοντ είναι ένα σκουλήκι

ΈΝΤΜΟΟΟΟΟΝΤ βγάλε κραυγή \αν έχεις κραυγή που δεν έχεις

ΕΝΤΜΟΝΤ είσαι χυδαίος όχι

ΕΝΤΜΟΝΤ σιχαίνομαι το εαυτό σου\δεν νομίζω πως θέλω να σε γνωρίσω

ΕΝΤΜΟΝΤ κοίτα πόσο ωραίος είμαι \ηλίθιε έχεις έλλειψη αυτοεκτίμησης \θαύμασε και χειροκρότησε με\είναι οξυγόνο για την ζωή σου να με θαυμάζεις

ΕΝΤΜΟΝΤ Μ@λακ@ κι άλλο θαυμασμό

ΕΝΤΜΟΝΤ Θα κάνω μια προσπάθεια να αγαπήσω \τι καλός που είμαι\θέλω να ΔΕΙΞΩ πως το κάνω\βρωμιάρη κάνε το ίδιο

ΕΝΤΜΟΝΤ δεν βλέπεις κανέναν\έχεις τον νου σου σε μένα \δεν τους βλέπεις \ λες καλημέρα και φροντίδα σε όσους βλέπεις μόνο\σε τέτοιο ύψος έχεις φτάσει τους στενούς δεσμούς\ συγχαρητήρια

ΕΝΤΜΟΝΤ φίλε αγαπημένε\ένας Χριστός

ΕΝΤΜΟΝΤ σε αφήνω να υπάρχεις και γελάω μαζί σου\δεν σε σκότωσα \ γιατί να λερώσω τα χέρια μου

[ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Σήμερα Σάββατο 13 του μήνα Μάρτη

Σαν μακρινάρια που τα ξερνά ο ήλιος εισβάλουν στο σπίτι συγκεκριμένη ώρα κάθε μέρα χουζουρεύοντας στο πρόσωπο μου για λίγο γιατί δεν έχουν ξυπνήσει αρκετά ,προσφέροντας μου μια όμορφη αίσθηση , κινηματογραφική εντελώς , που την σπάει ο απαίσιος θόρυβος από τα γειτονικά μηχανήματα ασχημαίνοντας το πρόσωπο και διακόπτοντάς την ροή στο χέρι.Γιατί συνεχίζει να φτιάχνει ο κόσμος.Ότι φτιάχνει χαλάει σύντομα . Ας σταματήσει να φτιάχνει για το υπόλοιπο της ζωής του και ίσως έτσι να γλυτώσω ή αναγκαίο κακό η εξέλιξη που θα με καταστρέψει .Ας το γιορτάσω τότε, διοργανωτής εγώ.

Σήμερα Σάββατο 13 του μήνα Μάρτη

Έγραψα σε ένα χαρτί ελευθερία συν ο αόρατος δημιουργός .Το έβαλα σε ένα κουτάκι και το παράτησα.Ούτε καν το έκρυψα.Δεν βρήκα τι μπορεί να μου προσφέρει ένα χαρτί με μια έννοια μέσα σε ένα κουτί .Δεν μου το περιορίζει κανείς .Γιατί να του δώσω σημασία. Δεν βρίσκω τι χρησιμότητα έχει πάνω μου. Έτσι η ζωή κυλά παρασέρνοντας το πιστεύω στο τέλος του .Τσάμπα το αίμα.]

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ

Το θέατρο ,ο κινηματογράφος είναι η ζωή σου;

Eίδα κάπου την απάντηση όταν ρώτησαν έναν ερμηνευτή που μιλούσε σπάνια σε συνεντεύξεις ούτε διαφήμιζε πολύ την δουλεία του.Δεν υπάρχει διαχωρισμός .Βρίσκω θεατρικότητα στην ζωή και ξαναγνωρίζω την ζωή μου όπως δεν την έχω αντικρίσει ποτέ μέσα απ΄το θέατρο.Είναι ένα συνεχές .Δεν διαχωρίζονται .Το ένα μέσα στο άλλο συμπλεόυν.Δεν έχει προτιμότερο. .Αλλά γιατί μου κάνετε την ίδια κονσέρβα έρωτηση ; Ο δημοσιογράφος σάστισε και έμεινε να τον κοιτά σαν χαζός.Η ίδια ερώτηση σε κάποιον άλλον καλλιτέχνη . Το θέατρο είναι η ζωή σου ; Χωρίς απάντηση ο ηθοποιός .Αυτός που έκανε την ερώτηση απογοητεύτηκε.Δεν κατάλαβε.

Σήμερα παρελθόν και μέλλον συνδέουν το κοντά μου. Πλέουν σε κάθε ξύλο που πατάω οπουδήποτε κι αν βρισκόμαι. Στον τρόπο έναρξης και στον τόπο εξόδου. Την κίνηση που θα κάνω για να απομακρυνθώ ή να γκρεμίσω μια πόρτα εισόδου. Όποιος κι αν είμαι σε όποια θέση κι αν υπάρχω .Ο κόσμος ,το Θέατρο και κάπου αλλού και το κάπως αλλιώς.Σαν σε μια ταράτσα που βλέπεις τον ήλιο να ανεβοκατεβαίνει ασταμάτητα .Η ώρα που έφτασες και η ώρα που έφυγα.Η αστραπιαία ματιά στο μεσοδιάστημα.Μπορεί να υπάρξει. Έχει υπάρξει. Μια περίτεχνη κίνηση που κάνει ο ηθοποιός δεν την ξεχνάω,την θυμάμαι πάντα.Η παράσταση τελειώνει,αρχίζει παράλληλα .Δεν μιλάει το σώμα αποχωρίζεται τον χώρο θεάτρου ΄χαριν χρόνου και βγαίνει στον δρόμο..................ο χρόνος εκείνος..................

"...και το αίμα.Πάνω και έξω απ΄την σκηνή.Τι θα κάνουμε με τόσο αίμα.Θα μπορούσε να μιλήσει να μας πει τι να κάνουμε με δαύτο.Σαν να ΄χουν πεθάνει όλοι ξαφνικά.Όχι σαν.Έχουν πεθάνει.Τέλος. Θέλω να ξαναδώ τα σώματα τους."