πέμπτη 12 αυγούστου ο μήνας η ΠΑΝΑΓΙΑ μας
Το τραγούδι χαρταετοί συνεχίζει να παίζει τακτικά στο μυαλό μου αυτόν τον καιρό .Έχει μια παράξενη ελπίδα πραγματική στο τώρα και όχι στο αύριο.Όπως όταν κάτι είναι πολύ δύσκολο να συμβεί και το αναγάγεις σε θαύμα πια.... μα να που συμβαίνει μόνο και μόνο για να μου δείξει το χάδι του ο θεός και να πάψω να γκρινιάζω.
Καλοκαίρι. Πρωί.Άνοιξα παράθυρα ,τι ωραίο πράμα. Ευτυχώς λίγο δροσερός αέρας. Στρέφω τον νου μου στα <<παραθυρόφυλλα>> εκεί ανάμεσα στις ακτίνες του ήλιου με τα ψηλά δέντρα. Το παιχνίδι αυτό, γύρω απ΄τα φύλλα λειτουργείται καθημερινά ως την δύση του ήλιου μετά φεύγει ψηλά για να μας βρεθεί ξανά την επόμενη μέρα.....σε όλη αυτήν την χρονική διαδικασία αλλαγής φωτός με πιάνω να ρωτώ ποιος είμαι .... ανοίγω...δεν ξέρω η απάντηση .............κλείνω.. γράφω αυθόρμητα χωρίς πολύ σκέψη....αστείο;....δεν είναι καθόλου αστείο ......συνέχισε να πιστεύεις Αγλαΐα μου και γω θα συνεχίσω να σου γράφω.
χθεσινή η ζωγραφιά όχι όμως και τα λουλούδια και η κατάθεση της ελάχιστης αλήθειας για όλα όσα σημαίνουν και έχουν λόγο ζωής. Αφορά όλους μας πιστεύω.
κείμενο.τέμπερες.επιμέλεια.αλέξης γεωργαντάς