με ακουμπάς με την πλάτη
δεν μου βάζει βάρος η πλάτη σου
την θεωρώ
ατμοσφαιρικό τοπίο
με ξεκουράζει
και το κάνει πιο εύκολο
ελάχιστα κλείνω
πίσω από τοίχους
να ανοίξω χαρακτήρα μάτια
όπως κάνεις εσύ
στο ηλιοβασίλεμα
στροφή στην είσοδο της πόρτας
φεύγει η πλάτη σου
και σμίγουμε
μπροστά στήθος ψυχή
τότε μπορώ
να σε δω
στο μικρό
μας σώμα
χωράνε όλα εδώ
αλλιώς δεν γίνεται
καληνύχτα αγαπημένη
στην κατερίνα