αν με σκεπάζει η βαρυχειμωνιά/τότε τα χέρια μου θα πλύνω/την βοήθεια σου θα ζητήσω αν παγιδευμένος είμαι στα βαριά/μια χάρη θα ζητήσω να αστράψεις βροντερά/να σε ακούσω/να βγω τότε να σε φιλήσω

με κλειστό φως καθισμένος πάνω στην λεπτή κλωστή και τότε θυμάται πως να ανοίγει το φως όμως να δει δεν μπορεί είναι καλής ραφής μόνο θυμάται ανοίγει περισσότερο  φως μεταξένιο είναι κηλίδες δεν έχει γυμνός ήταν εκείνο φοράει

Σκυφτή,μόνη,σιγανή είναι. σκυφτή γυναίκα στα ψηλά δέντρα γρατζουνισμένη,μόνη της και σιγανή κοιτώντας το όνειρο της δυστυχίας και το όνειρο της ευτυχίας κρεμάει ένα σχοινί τοποθετεί στα αριστερά την δυστυχία,στα δεξιά  την ευτυχία στην προσπάθεια να ισορροπήσει μπερδεύεται και πέφτει σκυφτή γυναίκα  κουρασμένη και λερωμένη στα ψηλά τα δέντρα ξανά ανεβαίνει στην έρημο,να καθαρίσει από τα άγρια εκέι την βρίσκεις αναμοχλεύει την ύπαρξη της σκύβει επαναληπτική που είναι θα κάνει την κίνηση αυτήν πολλές φορές για πολύ καιρό κρυμμένη στην έρημο,στον κόκκο της άμμου θα ακούσει την σιωπηλή φωνή να της μιλά... σκυφτή μόνη σιγανή ακατανόητη είναι                                                       ανθοφόροι οφθαλμοί                 ...

λίγο απ ΄ το κοντά ελάχιστα μακριά κάτι λείπει πάντα                                                                ιερωμένο στην τα δικά σου δεν βρίσκονται εδώ τα δικά μου δεν βρίσκονται εκεί. Γέρνουν,κάνουν στροφή να με συναντήσουν προσπαθούν                                         αφημένο στην τα χέρια μου σαστίζουν τα χέρια μου πετρώνουν στο άγγιγμα πάνω οι πέτρες θα σπάσουν τις μαζεύω μ ΄ αυτές θα χαράξω πλέουν στα βαθιά μας μπερδέματα και λύσεις η μελάνι μας κρατάει τις απαντήσεις στο τέλος με δύναμη τις πέτρες πετάω και πιάνω πάλι την αρχή να ΄ χει λίγο απ ΄ το κοντά σου στο ελάχιστα μακριά σου                  ...