1.κουράζομαι/παραιτούμαι/ξεψυχάω/μετά θα το ξεχάσω 2.όσα δεν έβρισκα σ΄  εμένα/τα βρήκα  μ΄  εσένα 3.η ποίηση μου δίνει το πνεύμα άλλα τόσα 4.δεν με νοιάζει δεν/έγινε ν΄ αγαπήσω/και τώρα με νοιά 5.οι μέρες είναι πολύ (και πολλές) βαρύτονες/κάνω υπομονή/μέχρι να τις φτιάξω και υψήτονες  να΄ναι/οι μέρες μου μοιάζουν 6.έχω νιώσει να υπάρχει το κάτι άλλο μέσα στο άλλο/πως η φαντασία στην καθημερινότητα/πως πέρασε ο καιρός/στην αλήθεια πάνω γι΄ αυτό το νιώσει 7.όπως διαβάζω και τα φύλλα έχουν τις νευρώσεις τους 8.όταν αναπνέω η ατμόσφαιρα εκπνέει/και το αντίθετο 9.η σκέψη να΄χει γεύση από ροδάκινο/σπάνιο είναι 10. 11. 12.φύλλα μαζεμένα γύρω από τις εποχές που ψάχνουν να γίνουν 5 13.στην συνείδηση του χρόνου και του χώρου/στο φως και την σκιά/περπατάνε οι υπάρξεις/συνειδητά ή ασυνείδητα 14.θα πάω στο παρελθόν/πήγα στο μέλλον/όμως εδώ είμαι/μπορεί να είναι μπερδεμένο ή σκαλίσματα της διαύγειας/εδώ να βρίσκονται/παρελθόν κ...

κρατώντας τις νύξεις του χρόνου μέσα απ'το φως 16.10.2018 Τρίτη.3 ώρες πριν το ξημέρωμα.Έχω βγει στο μπαλκόνι,επικρατεί μια ηρεμία,η υγρασία έχει υποχωρήσει.Από τα διπλανά μπαλκόνια ακούγονται ομιλίες σε ακαταλαβίστικη για μένα γλώσσα,μάλλον ανατολίτικη.Είναι από ταινία.Οι διάλογοι των ηθοποιών διακόπτονται δίνοντας την θέση τους σε ένα κομμάτι γνώριμο.Εrik Satie Gymnopédie No.1 . Εκείνη την ώρα έρχεται ένα αμάξι να παρκάρει και χάνεται ο μελωδικός ήχος από τ ' αυτιά μου.Θ ' αρχίσουν να μιλάνε ,θα σιωπούν,ο ήχος απ 'το πιάνο θα προβάλει ξανά.Ένα κομμάτι που πιστεύω ο δημιουργός του κατάφερε να  αποτυπώσει το άχρονο του χρόνου. 2 ώρες πριν το ξημέρωμα.Η αίσθηση που με περιβάλλει τώρα δεν είναι του φθινοπώρου,σαν ο κόσμος να έγινε απλός και η μόνη  ένταση να'ναι απ'τον  σκύλο που γαβγίζει και τον ήχο του  αεροπλάνου που διασχίζει τον ουρανό .Ο ήχος είναι υπόκωφος ,όπως οι βροντές που ακούγονται μέσα στο σύννεφο πριν ξεσπάσει η μπόρα.Δε...

σ '  ένα θρανίο που γράφει σ '  αγαπώ έχει σβησίματα και ζωγραφιές από μουντζούρες πολλές _ένα θρανίο ,μια γόμα και ένα μολύβι_χωρίς βιβλία αυτήν την φορά _σ ' αυτό το θρανίο έκατσα το βρήκα πρωτότυπο και διαφορετικό να μην μιλάω_να μην  σου πω _υπάρχει στο φόντο της καρδιάς για λίγο στέκεται χάνεται μετά να μην σου πω να κάνω λίγα μέτρα πίσω για να δω _πως μπορεί στο άχτι της απόστασης να μιλά για τόσο σοβαρά θέματα, _πως η μελαγχολία έχει και αυτή τα γλυκά της τα σημεία και έτσι να πλησιάσω _τον αέρα που μπαίνει στο παράθυρο σου _ο ίδιος αέρας μπαίνει και στο δικό  μου  να '  ναι  τα παράθυρα ανοιχτά είναι ωραίο όσο δεν φαντάζεσαι _δεν θα μας πάρει ο ύπνος στο θρανίο αυτό το ξέρω _οι ανάσες ανανεώνονται το μπλε θα αποχαιρετά σε λίγο τα λόγια δεν θα ' χουν σημασία | _μια νότα ακούστηκε σαν ψέμα πλημμυρίζοντας την αίθουσα, ...