Σαν ήρωας του 1984 νιώθω το χάος που περιβάλλει το είναι μου δεν μπορώ να συγκεντρωθώ με χάνω στην προσπάθεια να πιαστώ από κάπου η σκέψη της λαγνείας με γυροφέρνει δεν ξέρω αν είναι σκέψη λαγνείας ή θείου έρωτα ενός θεϊκού που συνέχεια με ρωτά και με ξαναρωτά δεν μ ' αφήνει ήσυχο με βομβαρδίζει  θέλει συνέχεια να του απαντώ εγώ να του δίνω τις απαντήσεις θα φιλήσω τα πόδια σου και με όλες μου τις αισθήσεις θα σου βγάλω τα φορέματα που φόρεσες τα σκυλιασμένα θα σε αφήνω γυμνή για μέρες  και μετά θα μπαίνω μέσα σου για να σε ντύνω ξανά και ξανά. Θα κοιτάω απ' το παράθυρο την πράξη μου αυτή ελπίζοντας πως αν υπάρχει ανατροπή δεν θα ' ναι κάπου πεταμένη και με λιγμούς θα μου ζητάει εγώ να την σηκώσω

                                                                                                                                                                                    _                                       5η     εσοχή_ | Φθινόπωρο Ο χρόνος σαν άνεμος περιδιαβαίνει  στο στενό μου δάσος η χαρά βρίσκει οικειότητα με την ανησυχία παίζοντας κρυφτό / παρατηρητής ο άχρονος αγέρα...

στο όνειρο μου είδα την σκουριά από κάτω το νερό  ξεθώριασμα οι γραμμές στην παλάμη η θάλασσα το στοιχείο μου κάθετες οριζόντιες κυματιστές γραμμές όπως εμείς ο ήλιος δεν φαίνεται στο κυματιστό νερό από κάτω ολόκληρος βυθός μπορείς;  σημεία του ορίζοντα/ ποιος θα μας δει; στο όνειρο μου είδα την σκουριά από κάτω το νερό ξεθώριασμα οι γραμμές στην παλάμη η θάλασσα το στοιχείο μου κάθετες οριζόντιες κυματιστές γραμμές όπως εμείς ζωή ο ήλιος δεν φαίνεται στο κυματιστό νερό από κάτω ολόκληρος βυθός μπορείς; από πάνω αστερισμοί/ ποιος θα σε ακούσει; δεν δύει μήτε  ανατέλλει ο ήλιος κάτω στον βυθό ατάραχος το ίδιο  και συ θυμήσου θυμήσου μόνο   τα λόγια του τότε πως μας κοιτάνε πως έρχονται και ξεπροβάλλουν στην επιφάνεια δεν ξεχνιούνται ποτέ δεν θέλουν  δεν αφήνουν σημάδια-στίγματα ποτέ α.γ.σημεία

Άρχισε απ ' τον ουρανό πέρασε στα χέρια μετά ήρθε στην σκέψη απλώθηκε στην φωνή. <<ήμασταν εκεί ήμασταν έκει>> Μια φωνή ακλόνητη με πλησιάζει απ ' το πουθενά. Μια φωνή που  προσθέτει  άλλοτε γρήγορα,  που αφαιρεί  άλλοτε αργά, που με κάνει να αναρωτιέμαι  πως είναι να ΄σαι  εκεί. Η φωνή ακλόνητη <<ήμασταν εκεί ήμασταν εκεί >> μου λέει  με πολλαπλάσια φωνή <<είμαι στα χέρια σου>> μου λέει  και ΄γω τρομάζω  θαρρώ πως βρίσκομαι ήδη εκεί.    α γ 2019 >3 ____ ___ __

ποίηση/α.γ. βίντεο επεξεργασία α.γ. μουσική ο,5χ/Kasper Bjørke Quartet - Dur For Vitus Άρχισε απ ' τον ουρανό πέρασε στα χέρια μετά ήρθε στην σκέψη απλώθηκε στην φωνή. <<ήμασταν εκεί ήμασταν   έκει>> Μια φωνή ακλόνητη με πλησιάζει απ ' το πουθενά. Μια φωνή που  προσθέτει  άλλοτε γρήγορα,  που αφαιρεί  άλλοτε αργά, που με κάνει να αναρωτιέμαι  πως είναι να ΄σαι  εκεί. Η φωνή ακλόνητη <<ήμασταν εκεί ήμασταν εκεί >> μου λέει  με πολλαπλάσια φωνή <<είμαι στα χέρια σου>> μου λέει  και ΄γω τρομάζω  θαρρώ πως βρίσκομαι ήδη εκεί.   

Ονειρικό στοιχείο Δεν θα στο πει κανείς, ποιος είσαι. Ξυπνάω απ ' το όνειρο και μπαίνω σε κάποιο άλλο μπαίνω στην ανάσα σου μπαίνω στο βλέμμα σου στις ώρες αγρυπνίας στην αρχιτεκτονική των ασύλων. Σε μια τάξη σχολική γεμάτη από παιδιά εντοπίζω τον εαυτό μου και δίπλα του εσύ μαζί στο ίδιο θρανίο να ζωγραφίζουμε σύννεφα και ουρανούς με διαφορετικά χρώματα φτιάχνοντας το δικό μας ολόφωτο χρώμα δεν είναι ανάμνηση και αν ανάμνηση είναι έρχεται απ ' το μέλλον. Στην αίθουσα των μπλε χρωμάτων το πάπλωμα που μας ζεσταίνει το φοράς εσύ και νιώθω την ίδια θέρμη. Περπατάμε με το ίδιο βήμα και νιώθω πως για πρώτη φορά μπορώ να αγαπώ. Δεν υπάρχει διαφορά αν είμαι κοντά σου αν είμαι μακριά σου μπορώ το ίδιο να σ ΄ αγαπώ. Δεν θα στο πει κανείς θεϊκό πως είσαι.

Η   έμπνευση  δεν με ακολουθεί σε κάθε μου κίνηση όταν θέλω να σε φτάσω. Λ ειτουργώ αυτοσχεδιαστικά  στο συνεχές της θεατρικής μου πράξης, όπως συνεχές είναι ο χρόνος μου είπες. Λ ειτουργώ διαισθητικά ανάμεσα στην χαρμολύπη και στο μεγαλείο της καθημερινότητας. Ισορροπώντας τον πόνο παίρνοντας σθένος από την κληρονομιά προηγούμενων χρόνων και λιπασμάτων που δεν βρέθηκαν τυχαία. Ό πως μου είπες οι λύκοι και οι τρομακτικές σκιές στα όνειρα μου  εγώ ο ίδιος  είμαι , αφού το κατάλαβα τους άφησα να με πνίξουν κι εκείνοι δεν μπορούσαν.  Ξ υπνάω από τα όνειρα και διαβάζω.Τα βιβλία μου λένε πως αυτό που ζω είναι το μόνο ονειρικό και η άδεια ζωή γεμίζει με καινούργιο οξυγόνο. Τότε γίνομαι ελαφρύς τότε ξαλαφρώνω. Ν υχτοπούλια πως συμβαίνει χωρίς το φως να τραγουδάνε την πίστη τους στην μέρα.