κ ρατάω ένα χαρτί ζωγραφισμένο-ο κόσμος με παιδεύει-φαντάζομαι ψηλά. Τα άστρα είναι κάτι θολό στα δικά μου μάτια. Παίζουν  με την δικιά τους σκόνη  σε αποχρώσεις του γαλάζιου -δεν έχουν γνώση μέχρι που μπορούν να φτάσουν. Νομίζω- έχω την εντύπωση- άλλα κατά βάθος είμαι σίγουρος. Μικρές ακτινοβόλες ακτίνες- υπερβαίνουν  την ανασφάλεια της ελπίδας  και  γεννιούνται ξανά.

                                                           Μικρές ακτινοβόλες ακτίνες π αίζουν  με την δικιά τους σκόνη.  νεφελώματα με πνευματικές λειτουργίες σε ζωντανή ροή- δημιουργοί υλικών βιωμάτων. φωτογραφία-εκφράσεις α.γ

χωρίς σκιές Σε είδα να κοιμάσαι-πλησίασα αθόρυβα-άπλωσα τα χέρια μου  στο σώμα σου χωρίς να το ξυπνήσω-η είσοδος σε μια διαφορετική πραγματικότητα

Τα πρόσωπα μας πλησίαζαν αθόρυβα τις σκιές- καθώς κοιμόμασταν - άνοιγαν οι ανθοφόροι οφθαλμοί στην υπερβατική πραγματικότητα

_______________________________________ Θυμάμαι να ακουμπάνε πάνω μου τα γράμματα σου σαν χέρι... _______________________________________ μου διάβαζαν την μορφή σου                                                                   Απ ΄το  κέντρο του δωματίου απλωμένη στα πέρατα, μοιάζει  με  σένα η λεύκα....  ......ένα πολύτιμο ύφασμα που αντιβαίνει τον χρόνο, ένα πολύτιμο ύφασμα που δεν γέρασε στο παρελθόν. Κ οιτάω παγωμένος τους ακρογωνιαίους λίθους που άφησαν  πίσω τους την τεράστια κληρονομιά,τα  κερασμένα φυλλώματα σου.Έχω βρει τ α σημεία του δωματίου-όπου κι αν κοιτάξω βρίσκομαι σε κάτι δικό σου-  όμως δεν θρηνώ. Κι ας ήταν κάποτε στην πρώτη μας φορά-πέφτοντας πάνω μου εσύ...

Κ αθώς γυρνάω στο λεξιλόγιο του αγνώστου Πατρός βαθιά χωμένος στις ρίζες σήμερα είναι μια μέρα όχι  συνηθισμένη στους θρήνους και στους τάφους συνεχίζεται αύριο

Στο κέντρο του δωματίου απλωμένη, μοιάζει  με  σένα η λεύκα....  ......ένα πολύτιμο ύφασμα που αντιβαίνει τον χρόνο, ένα πολύτιμο ύφασμα που δεν γέρασε στο παρελθόν. Θυμάμαι πως ακουμπούσαν πάνω μου τα γράμματα σου. Κοιτάω παγωμένος τους ακρογωνιαίους λίθους που άφησαν  πίσω τους την τεράστια κληρονομιά,τα  κερασμένα φυλλώματα σου. . Τα σημεία του δωματίου-όπου κι αν κοιτάξω βρίσκομαι σε κάτι δικό σου-  όμως δεν θρηνώ. Κι ας ήταν κάποτε στην πρώτη μου φορά-πέφτοντας πάνω μου εσύ  εγώ άγγιξα  το χρυσό σου χέρι. Εκεί σταυρώθηκαν οι ευχές μας καθώς πάλευαν και χόρευαν μες στην καρδιά. Δεν θα αφήσω κανένα γέννημα από ΄ κείνα να μου πάρει αυτό το κενό. Όταν έρθουν όλα στην  ώρα τους   θα απελευθερωθούν απ ΄το λαιμό, τον λόγο της ύπαρξης τους  τα  μνήματα θα γνωρίσουν. Περιμένω να μου μιλήσουν- όσα ξέρουν κρατιούνται μέσα  κρυμμένα στα ακριβά σεντόνια  -λυσσά...