Ένας ψίθυρος-νανούρισμα της νύχτας ένα γλυκό πλάσμα  απ΄τα κουτάκια πάνω. Της πόλης. Και του ανθρώπινου ψυχισμού .  Το τραπέζι και ο γύρω χώρος αν άκατα . Βιβλία μπογιές τετράδια φωτογραφίες μου ζητάνε να τα βάλω σε μια τάξη. Εγώ δεν έχω δύναμη την άφησα για αργότερα σε μια κίνηση γρήγορη που αντιλαμβάνομαι πως  δεν μπορεί να τα σηκώσει όλα. Αυτόν τον καιρό κινούμαι μόνο με την σκέψη και τα αναγκαστικά. Με απασχολεί ένα πιάσιμο στην πλάτη. Με επισκέφτηκε τούτην την ώρα. Είναι γλυκόπικρο . Δεν το αρνούμαι.  Τι παράξενο . Τόσο κρύο έγινε ζέστη και μπορώ να το κρατώ στα χέρια μου πια. Ξαφνικά είναι πάλι βρά δυ Πως ήρθε  ο χρόνος  λίγο πριν κοιμηθώ έρχεσαι πάνω μου και ξαπλώνεις . Δεν είσαι βαριά . Όχι στο σώμα. Όχι στην ψυχή. Αλλά και πάλι παραξενεύομαι . Τι είναι αυτά τα παράξενα που μου κάνεις σε ρωτάω. Γελάμε. Η στιγμή που αρχίζει το βράδυ και σβήνεις τα φώτα. {φ] {π] αλέξιος γεωργαντάς 2021  >>  Woven Song   τι όμορφη που είσα...

  [f]14 φεβρουαρίου 2021   κυριακή μεσημέρι >>  It's Me Oh Lord   φωτογραφία.ποίηση: αλέξης γεωργαντάς   τι σημείο έφτασα  στην άκρη των ματιών   τι ψυχεδέλεια είναι αυτή   να βλέπω πολυκατοικίες/ σε τσιμέντο εγκατάλειψη να ξαποσταίνω  τέλος