Το χέρι στο πόδι- ένα λάθος που  πήγε σωστά- το αγουροξυπνημένο χασμουρητό- γυμνό κρεβάτι  με τα σημεία του ανοιχτά- τοποθετημένα όλα στο βάζο της. Τι όμορφα δείχνουμε όταν τις βάζουμε τις τελείες μας για να μην ξεχνάει. Μην ξεχνάει μην χρειάζεται να δείχνει πάντα όμορφη α.γ.

πριζωμένο κεφάλι σχισμές στο μέτωπο χορτάτη αδιάφορη κούραση με την ίδια πράξη ανάβοντας κερί στο τραπέζι παραμένει πιστός   μοιάζει να μην έχει  κι όμως. Τα γεωμετρικά σχήματα περνάει  το στρογγυλό φιλί σε ξενυχτισμένες ώρες  φτουράνε βλασταίνουν  μάλιστα . πίνακας ζωγραφικής με  προσωπική δόξα ζωγραφισμένος καθότι έχασε εξ ου και γεύεται χωμένο ζουμί γάλα στις φράουλες εξ ου και στο περιβάλλον ξηρό πρώτα γίνεται  κατά συνέπεια βρίσκεται με υπομονή  διανέμεται.όρεν. Είναι η ζωντάνια φανερωμένου σε σωματότυπο από κάθε πόρο συνειδησιακού πηγαζόμενο απ'την μοναχικότητα παράλιου τόξου βουτηγμένου σε συναστρίες  προώθησης όχι πλάνη αντιμεταφυσικού να δεσπόζει.

Κυκλώνες μύθοι εξηγούν ποια πουλιά είναι που η   η ανεμοβλογιά τα έχασε-πριν προλάβει- αφού βάφτιζε τότε  μια κόκκινη γυναίκα -σκυφτά απ'το περβάζι το υψωμένο κλειδί σε κρυμμένο γρασίδι  τοποθετημένο εκτός χρώματος μόνο για 'κείνην  -οριζόντια η γαλήνη δροσιά με πόδια απλωμένα στ' όνειρο πως γίνεται αληθινή στην μαγκωμένη πόρτα. αλλιώς θα είδε το όνειρο - την πραγματικότητα  να συνεχίσει    καθαρή όπως είναι πλυμένη φαντασία που την έχουν στεγνώσει- το χέρι πιάνει  γίνεται ίδιο σεντόνι φως το καλύτερο  σπίτι με έξω άσπρους τοίχους-  μέσα χτυπά η καμπάνα τους στρογγυλούς κίτρινους τόσο ωραία πέταξαν στάχτη μη ομολογώντας το  κρυφτό σπουδαίο θέλημα   -στην μικρή φάτνη ξεκουράστηκε μια φορά η πιο όμορφη κόρη αργότερα σε πέτρινα σπίτια κουρασμένη ευλογία ρίχνοντας λίγο νερό στα πόδια. αναπαύε ι - πανίσχυρο το πρόσωπο που κανε...

Ο απελπισμένος δράκος χωρίς φωτιά να φέρει ένα άχρηστο κοπίδι- τα γερασμένα στήθη όπως φαντάζονται σε χρόνιους πόνους ελπίδα τα αγαπώ. τώρα η νύχτα πλησιάζει με ημέρα καραδοκεί - προσφέρει ηδονή δείχνοντας με πίσω το δάκτυλο ότι πραγματικά θέλει να δώσει. το αιδοίο το αιδοίο το ευλαβικό σπάει στο πέρασμα του τους πάντες προσκαλούνται σ' αυτό όσοι έχουν την άγνοια του θάρρους σ' αυτό. ποίος εήν πιο μητρηγόνος μέχρι τελευταίας τρίχας τας ψυχάς του σε αμπελόφυλλο σχήμα- ουρανοί άλλου πόθου αγγαλιάζονται-κρυμμένο σκοτεινό το κρύο πεθάνει. βλέπω ήλιο στην κοιλιά σου σύμβολο έμβολο σημαντικό. οι κύκλοι βγαίνοντας απ 'τα σκέλια ζωγραφίζουν στα πατούσια σου το φιλί διψάνε πραγματικά τα χείλη πνευματική  κατεβάζει το ρίχος ανεβάζει τα στήθη σε λάμπες νυχτός μέχρι να μέχρι να - -Χωρίς ποίηση της χαράς σου νόθο παιδί σε μαθαίνει την στείρα αγάπη καρφώνοντας από έξω βγαίνοντας απ 'τα καρφιά εσύ είμαστε είσαι εγώ είμα...

Με τράβηξαν αργά την νύχτα μαζί με αγγειόσπερμα στα ξέφωτα τους στήθη. Στην ευαίσθητη ομορφιά τους σαν πήγα να μιλήσω δεν είπα τίποτα. Στην λεύκα της νύχτας έβγαλα το βαρύ σώμα ξάπλωσα στην αίσθηση ο αόρατος χορός δονούσε την μήτρα. Η νύχτα  όλο πιο βαθιά μέσα μου  με λαχτάρα έψαχνε την μέρα. Ότι μυστικά κρατούσα χρόνια απ΄το Θεό είχαν ήδη γίνει φανερά αφήνοντας μου το χέρι. ποίηση σχέδιο α.γ .

Αν και πέρασε άλλη μια μέρα κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συνέβη χθες- κι αν θυμάσαι αγαπημένη μου όψη απ'την μέση και πάνω όπως έμαθες να κοιμάσαι τότε η κατάκτηση με την ελευθερία πάλι θα τσακωθούν - ας γραφτεί κάπου μια γαλήνια χαραμάδα κρυψώνα του μυαλού  όπως όταν κανείς δεν κάνει έρωτα έχοντας τα χέρια δεμένα πίσω με όλο το σώμα δεν θα μάθει να ακουμπά. ποίηση σχέδιο α.γ.

Α σαφές γνώρισμα Α.από δω πέρασε σύμφωνα με κράταν παράγωγα κυματιστά ασάφεια της την απέναντι όχθη -ψ χ σώμα γυμνο αστερίζων φεγγοβολήματα ιπτάμενων μια εικόνα ουριάνιος χλόη- αγα -ποιώς νόμος θρήνος της ύλης τάφος ζωντανών εν κοίμηση -ξύπνησης αοράτω πως.παύση ιδίας στιγμή αυτοσυνείδησης ο ίδιος α.ληθεία ενωσή-οντας τα δύο μέρη τις δύο πόρτες μιας  ενός βροντής .η ατμόσφαιρα συμπάσχει η πραγ ματικότητα θλίβεται-το ιερόν οστούν  πνεύμα νοτίζει πάντες παντός παρουσία-|γη του πυρός ο άσβεστος ακριβής πόθος τεμνών αναμμένων.άχνα του καιρού  χελιδόνια ξυστά πύργους σε πολυκατοικίες σε τσιμέντα ξυπνήματα ελέου χρωματίσματα όχι εγώ μίλησε σαν δεις τι μάτια φέρουν.εσύ εδώ όλος μες την καπνά του κόσμου η αγαθών της φωτιάς που δεν την τολμά κανείς-τι ανάβει διαθέτοντας και διαπερνώντας τα ίδια της τα φουγγάρια προς γνώση και σκόνη .η αορατικότητα της ανέμου ειν 'παιδί της ελευθερίας της ωραιότητας της η ανάσα( χώριά αναπνοής ) να σε φιλά -στερεά τα φιλήματα της στην ασάφεια καθ...

Το κράτησαν τα μάτια. 8 ή 7 μάτια για να φτάσει. Τι δρόμος κι αυτός. Μάτια αέρηδες τα λένε. ojos aires calle siete nunca para llegar. avenida corrientes y si Dios quiere esquina. Ταλαιπωρημένα τα χέρια της ονομαστής Αράχ απλωμένα στην κονσέρβα φ αινόταν από μακριά πετάμενη έξω απ'τις αγορές των σουπερμερκάδων. Μαύρο το περιτύλιγμα,χρυσά τα γράμματα . Η Άραχ έψαχνε,έψαχνε μανιωδώς. Όχι δεν  την ένοιαζε αν θα φάει. Είχε ήδη πληρώσει. Περπάτησε χωρίς να φορά δερμάτινα σανδάλια, τι να το κάνει τόσο δέρμα στον ιδρωμένο αιώνα μιας πόλης μεταναστών χυμένο στα εγκαταλειμμένα εργοστάσια πέρα στην Αργεντινή (δίπλα στο παλιό λιμάνι η πόλη του berisso,το χρυσό αυτό ποτάμι δεσπόζει ακόμα). Επεκτάθηκε σαν άγνωστη στους αχανείς δρόμους μιας χώρας που την φωνάζουν ακόμα Ινδία όταν θέλουν να εκφράστουν στο απερίγραπτο . Την έχουν καρμική εκεί την Αράχ δοξάζοντας την σαν Θεότητα. Βγάζουν τα δάκρυα τους χωρίς πόνο και τα δίνουν σε όποι...

SEPULTURA κραυγάζων το γρασίδι- ο ιερός τάφος ανθισμένος- βάτραχοι πριγκίπισσες στριμωγμένοι στο χλωρό κλαδί σπασμένο απ' όλες τις μεριέςς,περιμετρά την πληγή- ησιγιασμένη η πανοπλία αρχίζει να τροφοδοτεί ανθρώπου πνεύμα θαμμένο σε ζωή.

ο προπάππους εαυτός μου η χαρούμενη σοδειά σου η δροσιά στο γρασίδι ο μύλος που χτυπά στην καρδιά η θέα της πλάσης απ ' όλες τις μεριές Π ποίηση καρπός ερωτικά μπλεγμένα στα πόδια σου στολίδια- οι πληγές απ 'τα αγκάθια μοιάζουν χρυσό στα χέρια σου οι τρεις κύκλους είμαι χωμένοι στην κοιλιά σου  τους ήλιους μου το βράδυ τους βγάζω βόλτα στα ήσυχα όταν ακουμπάς δεν αναγνωρίζω αποστάσεις είμαι εκεί κοντά σου στο θαλασσένιο   σπίτι η εστία συνέχεια δρόμους αγαπά

ξύπνα με όμορφα κράτησε με μυστικό  μην με χάσεις. στο βυθό της θάλασσας ψάρεψα ένα φεγγάρι  ένα μυστικό. ανοιχτά του ουρανού η γλύκα του πόνου  μην σκοτώσεις. μην βάλεις φωτιά  μην θάψεις Επεξεργασία ή διαγραφή Επεξεργασία ή διαγραφή

Απ'τα γίδια επίσημα χείλη γεννημένοι μεταλλαγμένοι φαναρτζήδες  και απ'τα κόκαλα βίδες τρυπάνια παρεκκλίσεις ισιωτικών μυαλών- απ'τα βάθη υψωμένη- οπτικές ίνες σπαρμένων νωθρών γλυτωμένα  στην τύχη- τροφή μαζί με  τα σκυλιά φευγιό της  κατάληψης - σ ' ένα μέρος στην μετάληψη - πάει καιρός.

Στους παραλληλισμούς των σφαγείων ελάχιστος κρέμομαι στην συγκλονιστικότητα  σου έχων  γεμνά χέρια να μην μπορώ. Μας βιώνει το αίσχος, μη επιθυμητό  να γίνει τέτοιο κρέας να κολλάει στην σάρκα πνεύμα κακοποίησης. Δεν υπάρχει μέτρο και ρυθμός ο,τι περί φύσης έχει απαγορευτεί. Προς το παρόν η θέα τόσο όσο κοντινή- αντικριστά τσιγκέλια- δεν φτάνω να σε πιάσω  από το παρόν που γρήγορα κυλά πίσω και επανέρχεται μπροστά. Σε λίγο καιρό μετά το φως πάλι στα τσιγκέλια με τόνο ευχαριστίας  ξαναγεμίζει έξω απ' εδώ και μέσα εδώ. Με γεμνά χέρια θα επανέρχομαι. με γεμνά και προς εσένα.

Γεννήθηκε σ ' έναν μονόλογο από ίσια  χείλη ανάμεσα σε βίδες,τρυπάνια και παρεκκλίσεις  ένας φίλος βρέθηκε  ένας χωρίς όνομα έναν χωρίς σπίτι μαζί  μεγάλωσαν στην λαϊκή  βλέποντας  τα φρουτάκια να πέφτουν κάτω απ'τον πάγκο μερικά  γλίτωναν  στην τύχη άλλα έγιναν τροφή για τα σκυλιά.Έχουν φύγει απ'την κατάληψη και ψάχνουν στην μετάληψη ένα μέρος για να μείνουν.Πάει καιρός.

fotografia/ενσυναίσθηση Αλέξης Γεωργαντάς Ήταν μπαλωμένος κόσμος / τα χέρια γεμάτα λάσπη . δεν υπήρχε άλλος τόπος για μας _ Παρατηρώ τον τοίχο που βάψαμε μαζί τούτη η νεότητα δεν φαίνεται  μας μεταφέρει κοντά όπου κι αν πάω  όπου κι αν είσαι είμαι 'κει  είσαι 'δω