Οι ετοιμασίες είχαν γίνει 3 μέρες πριν.3 μέρες μετά ....η ώρα που είχαν σιωπήσει τα πάντα.Τα φύλλα δεν κουνιόντουσαν ούτε οι ματιές μιλούσαν.Καπνός κυμάτιζε στην  ατμόσφαιρα από τα θυμιατά που άναψαν στην μνήμη σου.Ήταν η ώρα της Άξιας χαράς σου μα για τους συντρόφους σου ήταν η ώρα της λύπης.Όταν όλοι είχαν πάει για ύπνο ένα νυχτοπούλι άρχισε  να τραγουδά.Το πέρασμα από την καρδιά στα χείλη,από το σκοτάδι στο φως,από την ανάσα στην τελευταία εκπνοή..........και από εκεί στους χρόνους και στους ανέμους.Δεν χάθηκε ποτέ ,την σιωπή είχε σπάσει. Ελάχιστες χρονικές κουκίδες στα άπειρα χιλιόμετρα του κόσμου της γης/τα παράθυρα όταν ανοίγουν σβήνουν τα διαστήματα  απο το εγώ και εσύ    δεν εκοιμήθης ποτέ

Σε ένα χωράφι φαντάζομαι ότι υπάρχεις.Σ΄ένα χωράφι με σπασμένα γυαλιά.Παίρνεις την σκούπα και το καθαρίζεις.Δεν σε υποχρεώνει κανείς ,όμως το κάνεις, πάντα πρόθυμα γεμάτη χαρά.Σπαρμένα σπασμένα γυαλιά, ο πόνος μας μπορεί να είναι ή εμείς οι ίδιοι όταν φοράμε την μελωδική μας σκοτεινιά.Και στις παρακλήσεις προς σε πάλι θα πονέσουμε γιατί δεν απαντήθηκαν, ούτε θαύματα γίνηκαν, κι ας γίναν τελικά.Όχι όπως τα ορίζει ο νους μας και  η ψυχή του κόσμου.Πρόθυμοι γεμάτοι απλωμένη χαρά  ας γίνουμε παίρνοντας την σκούπα ,καθαρίζοντας τα σπαρμένα σπασμένα γυαλιά μας.Θαύματα και απαντήσεις από κάτω.Της Δυνάμεως σου.                                                                                                            ...

1|Κατέβηκε πάνω στην θεατρική σκηνή ένα παιδί                                                                                    ακούμπησε τα πόδια του στα μεγάλα βήματα                                                                                    άρχισε να χορεύει                                                                                        ...

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                                                                                                                                                                                                                                                                                      ...

Συγκινεί η μοναξιά /// Οι εκρήξεις στα χαρτιά /σε γαλάζιες ρίγες/ αυτά που φεύγουν απ΄τα χέρια σου/ όλα εκεί ψηλά είναι, πέρνουν την θέση τους.                                                                                                      Ψηλά στα πάθη/ ψηλά στα άνθη /ρωτάει/π όσα άλλα θα δεις/ που θα πας μετά/ πόσα άλλα είσαι.  _          Στην πίσω αυλή/ σεντόνια απλωμένα/ το στέγνωμα της θλίψης.  _                                                           Κ άτι άφησες/ όμως εδώ δεν είσαι/εδώ δεν είσαι.

ΑΗΡ    ΑΠΟΗΧΟΣ   ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ   ΙΑΣΜΟΣ   Τ ΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΣΟΥ   Α ΝΑΜΑ   ΤΑΜΑ   15

Λυτρώνονται\φέρνοντας τις αποστάσεις πιο κοντά\Θεών_όντας τις απαντήσεις\ανυψώνονται\ανατέλλουν στο έσω-σύμπαν                                                                                                                                                                                                                                                              ...

Σε όσα φέρνει και παίρνει ο άνεμος/ερωτήματα μένουν/λυτρωτικές απαντήσεις που προσμένουν/προσωπογραφία σε σκοτεινό θάλαμο/προχωράει βαθιά/με η χωρίς καθρέφτη/με κάποια πίστη/με πόση πίστη/όλα δύουν και ανατέλλουν/ακολουθεί σιωπή/είναι δύσκολο

_ _ _μνήσεις μέλλοντα/σε ανοιχτό χώρο/αιωρούνται/επαφίονται με την ροή/μυούν τις εξελίξεις/αλλάζουν το χρώμα/ αλλάζουν το χρώμα/ μυούν τις εξελίξεις/επαφίονται με την ροή/αιωρούνται/σε ανοιχτό χώρο/_ _ _μνήσεις μέλλοντα

Μια χάρη μόνο/τραγούδησε μου/το όμορφο σου/μετά/έλα να χορέψουμε/λίγο πιο έξω/απο την άκρη του γκρεμού/γιατί τίποτα δεν χάνεται/τίποτα/δεν πέφτει/ακόμα και εκεί/υπάρχει σωτηρία

Αγάπα  και μην τα ονομάσεις.Μόνο αγάπα                                                                                                                                                                                                                                                                                ...

Παρόν παρελθόν και μέλλον κινούνται συγχρόνως.Σε όλα υπάρχω σε όλα ζω.                                                                                                                                                                                                                                                                         ...

ώρες μεγάλες/ώρες μικρές/ερωτική εδώ/αιώνια την φωνάζουν στο εκεί/το πέρασμα που κάνουμε στην φυλλωσιά της

Την νύχτα που βγαίνεις/δεν σε νοιάζει που ΄σαι μόνη/έχουν καεί οι λάμπες στον δρόμο και δεν βλέπεις/ μα δεν σε νοιάζει/θυμίζεις εκείνα που πετάνε το βράδυ/και βγάζουν από μέσα τους φως...

Διατηρούν βαθιά ανάσα/ανεβαίνουν προς τα πάνω/όνειρα κρυμμένα/στην επιφάνεια ξεπροβάλλουν